Gelezen/bekeken: Batman – The Dark Knight Returns

batman

Een gastblog van ‘De Stripclub’

Leeftijd. Het is iets bijzonders om een verhaal eens te herontdekken. De film American Beauty had ik bijvoorbeeld destijds nog als twintiger in de bioscoop gezien op een moment dat een thema zoals een midlife crisis nog erg ver van m’n bed stond. Het was dan ook een akelige ervaring toen ik de film onlangs nog eens terugzag en me moest realiseren dat ik als kersverse veertiger plots wel een stuk dichter stond bij de dagelijkse problemen van Lester Burnham, het hoofdpersonage.

Ik was eens benieuwd of The Dark Knight Returns (in het Nederlands nogal knullig vertaald als De Terugkeer van de Dark Knight) van Frank Miller eenzelfde effect op me zou hebben. Leslie’s Stripclub leek me dan ook een handig excuus om dat boek eens uitvoerig in een groep uit te spitten. En dat met als inspirerend decor het vernieuwde Bal Infernal in Gent.

Het boek gaat dus over een ouder geworden Batman (50+), die na tien jaar afwezigheid z’n cape nog eens aantrekt om de misdaad te bestrijden in Gotham. In zijn kielzog passeren ook allerlei oude bekende (eveneens ouder geworden) vijanden van Batman de revue. Dat is meteen ook één van de belangrijke thema’s van het boek: wordt de criminaliteit in Gotham bestreden dankzij Batman of trekt hij door zijn aanwezigheid net niet meer criminelen aan. De Joker bijvoorbeeld (griezeliger dan ooit) besluit immers ook om nog eens ‘buiten’ te komen nadat hij al 10 jaar niet meer actief was in de branche.

Wat de leden van de Stripclub in ieder geval ook was opgevallen was dat de ondertoon van het boek nogal somber/cynisch is. Batman is niet meer de (min of meer) perfecte held die we kennen uit de films en zo, maar (consequent met zijn leeftijd) meer een ‘grumpy old man’ die hier en daar zelfs eerder meewarigheid opwekt. Is het nog wel nodig dat hij op zijn leeftijd nog een soort van burgerwacht moet spelen? Dat laatste laat Frank Miller ook handig door Batmans tegenstanders verkondigen in het verhaal.

Eén van de opmerkingen van de leden van De Stripclub was ook dat je het boek moeilijk kan lezen zonder enige voorkennis te hebben van het Batman-universum. Er passeren immers nogal veel oude bekenden uit de reeks de revue, waardoor het wel handig is om ze te kunnen plaatsen.

Selena Kyle, de Catwoman uit de reeks, wordt opgevoerd als oude vrijster. Jim Gordons tweede vrouw Sarah wordt naar het einde toe eens vermeld. En het is ook handig om weten dat Jason Todd de echte naam is van Robin, Batmans sidekick waarvan we in het boek te weten komen dat hij al een tijdje dood is. Eén van de leden van De Stripclub wist zelfs te vertellen dat z’n vermelde dood in het begin van het boek de aanleiding gaf om hem ook in de reeks een aantal jaar later te laten sterven. En ja, bij een eerste leesbeurt zo’n 20 jaar geleden wist ik al niet wie Harvey Dent was en wat Superman (die hier wordt opgevoerd als een marionet van de Amerikaanse president) in het boek deed.

Je moet er in ieder geval ook je aandacht bij houden, want Frank Miller slaagt er wel in om mooi heen en weer te switchen tussen de verschillende verhaallijnen, tv-journalen en de op het eerste zicht niet zo belangrijke politieke info.

Sommigen van De Stripclub stoorden zich dan ook aan de overload aan tekst en de propvolle lay-out, maar dat was nu wel iets typisch bij dat soort strips van de jaren 80. Het was in ieder geval samen met Year One (ook van Frank Miller) de belangrijkste strip in de Batman-reeks omdat het die in 1986 een nieuw elan gaf. Daarnaast was het (ook al volgens één van de leden van De Stripclub) de eerste keer in een superhelden-strip dat er uit de eerste persoon gesproken werd, wat nu zowat de regel is in het genre.

Randopmerkingen waren er dan nog waarom een vijftigplusser nu absoluut een wicht van 13 jaar als sidekick kiest en dat er in 2001 een minder geslaagd vervolg ‘The Dark Knight Strikes Again’ kwam dat binnenkort nog een tweede vervolg krijgt waar Brian Azzarello aan zal meeschrijven.

Soit, volgende keer komt Ghost World van Daniël Clowes, een andere Amerikaanse grootheid, aan bod.

Bruno Willaert, deelnemer Stripclub

Lees ook een vorige bespreking van ‘De Stripclub’

 

Gelezen/bekeken: Batman – The Dark Knight Returns

Gelezen/bekeken: Stripleesgroep in de bibliotheek

18-scott-mccloud-the-sculptor.w1200.h630

Neen, neen, geen exotische danseressen of roze neonlichten. ‘De Stripclub’ is een leesgroep die tweemaandelijks samenkomt om de betere graphic novel te bespreken. Een initiatief dat de liefhebber van het genre (waar ik mezelf ook onder reken) zeker kan bekoren! De leesclub is op woensdag 20 april 2016 te gast in de stripafdeling voor volwassenen in bib Zuid.

Bij een van de vorige bijeenkomsten werd gekozen voor ‘The Sculptor’ (vertaald in het Nederlands als  ‘De Beeldhouwer’) van de Amerikaan Scott McCloud. In de stripwereld zeker geen onbekende, want hij zat ten eerste achter de superhero comic ‘Zot!’ en ten tweede achter een aantal basiswerken over hoe men strips kan begrijpen – en verder nog – maken, respectievelijk ‘Understanding Comics’, ‘Reinventing Comics’ en ‘Making Comics’. ‘The Sculptor’ heeft alleszins heel wat aandacht opgeëist in de Amerikaanse pers. ‘The Guardian’, ‘The New York Times’, ‘The Telegraph’… waren allen zeer lovend. Reden te meer om deze graphic novel onder de loep te nemen.

‘The Sculptor’ is een magisch-realistisch werk, vrij monochroom opgetrokken in blauw-, wit- en zwarttinten. Daarin heeft de ‘struggling young artist’ David Smith, (zoals de titel al doet vermoeden) een beeldhouwer, alle deuren achter zich dichtgeslagen. Hij is overtuigd van zijn talent, maar heeft geen vangnet meer, en besluit zijn verdriet dan maar te verdrinken. Opeens verschijnt de dood aan hem in de gedaante van een gestorven oom. Er volgt een Faustiaanse deal, waarbij Smith zijn leven laat inkorten tot 200 dagen. Daartegenover staat dat hij elk materiaal naar zijn hand kan zetten. David stort zich volledig op zijn kunst, maar de 200 dagen blijken vrij weinig als hij opeens de liefde van zijn leven tegenkomt in de gedaante van de wispelturige Meg.

Dat is het verhaal in een notendop, zonder uit te wijden over de details of te willen ‘spoilen’. In de groep werd het werk met gemengde gevoelens ontvangen. Sommigen gaven aan oprecht ontroerd geweest te zijn (zelfs tot tranen toe), anderen waren dan weer niet te spreken over de wat clichématige verhaallijn. Het egocentrische hoofdpersonage kon dan weer bij niemand op echte sympathie rekenen, wat deed denken aan het in een eerdere sessie besproken Mijn Begrafenis van Maarten De Saeger. Het is wel duidelijk dat, als je er aandacht aan besteedt, ziet dat McCloud de trucs die hij uitlegt in zijn standaardwerken over strips zelf toepast in ‘The Sculptor’. Die vaststelling geeft het geheel een wat sequentiële, machinale indruk.

Het is een graphic novel die aangenaam leest, maar het zondagnamiddag gevoel blijft niet noodzakelijk hangen. De groep voegde daaraan toe (en daar sluit ik me bij aan), dat na de zware dobber die Alan Moore’s From Hell bleek te zijn bij de vorige bijeenkomst ‘The Sculptor’ een licht verteerbare maaltijd was. Conclusie: voor de romantici onder ons die met geen al te beklijvend gevoel willen achterblijven.

Jeremy Herremans, lid van ‘De Stripclub’

Gelezen/bekeken: Stripleesgroep in de bibliotheek

De originele covers van stripauteur Maarten Vande Wiele (Toekomst@BibGent)

Wie graag een unieke tekening van een stripauteur bezit, mag niet aarzelen om bib Zuid te bezoeken tijdens de Toekomstdag op 20 oktober 2012.  Van 14 tot 16.30u voorziet Maarten Vande Wiele je uitgeleend boek van een nieuwe cover.  Maarten vindt dat het ontwerpen van de cover het leukste en moeilijkste is bij een nieuw boek.   Het bepaalt in grote mate of je zin krijgt om het boek te lezen.

De Gentenaar Maarten Vande Wiele studeerde fotografie en animatiefilm.  Na zijn studies werd hij striptekenaar en illustrator.  Maarten leeft van illustraties, maar zijn ware passie is strip.  Hij debuteerde met het kleine boekje Glamourissimo.  Nadien volgden Strip Noir en het drieluik Doctor Carnacki, geinspireerd op de bovennatuurlijke spookverhalen van William Hope Hodgson.

In 2009-2010 verscheen het tweeluik I love Paris / I hate Paris.  Deze graphic trash novel is later gebundeld gepubliceerd onder de titel Paris.  Maarten Vande Wiele werkte voor het eerste deel van het tweeluik  ‘I love Paris’ samen met scenariste Erika Raven.  Voor het vervolg ‘I hate Paris’ schreef Peter Moerenhout het scenario.
We maken kennis met drie vriendinnen die in de Parijse glamourwereld carrière willen maken.  De drie vriendinnen zullen uiteindelijk de tol van het ‘succes’ betalen wanneer hun droom in elkaar stort.  De graphic novel probeert kritiek te leveren op een door schoonheid en consumptie geobsedeerde maatschappij.

In 2013 wordt ‘Monsieur Bermutier‘ verwacht, gebaseerd op korte verhalen van Guy de Maupassant.

De favoriete boeken van Maarten Vande Wiele zijn :
Daniel Clowes – Ghostworld
Jackie Collins – Het kreng
Carrie Fisher – Groeten van een randgeval
Seth – Het leven is een geschenk, maar je krijgt het niet cadeau
Lauren Weisberger – De duivel draagt Prada

Philippe Paelinck

De originele covers van stripauteur Maarten Vande Wiele (Toekomst@BibGent)