La Tarantella van L’Arpeggiata


latarantellaLa Tarantella (2002) van L’Arpeggiata is binnen de oude muziek één van de meest originele albums van de afgelopen jaren. Het onvolprezen muziekensemble – onder leiding van Christina Pluhar – wil een quasi onbekend repertoire opnieuw tot leven wekken. De nadruk ligt op Franse, Italiaanse en Napolitaanse muziek uit de eerste helft van de zeventiende eeuw, waarin improvisatie een grote rol speelt. Zowel de opnames als de concerten van het ensemble werden sinds het begin enthousiast begroet door het publiek en door de critici.
Dit album is niet enkel gewijd aan de Zuid-Italiaanse tarantelladans; het verkondigt zichzelf als een ‘Antidotum Tarantulae’, een tegengif voor de beet van de tarantula. Zowel de spin als indirect de dans zijn genoemd naar de stad Taranto in Zuid-Italië. De cd presenteert tarantella’s afgewisseld met andere nummers uit de regio. De teksten van de vocale stukken zijn in Zuid-Italiaanse dialecten; de teksten in het boekje vertellen over het “tarantisme”. In de zeventiende eeuw werd deze vreemde ziekte toegeschreven aan de beet van de tarantula; zij veroorzaakte afwisselend depressie en opgetogenheid. Alleen door middel van speciale muziek en door dans kon de patiënt van de bezetenheid bevrijd worden. De tarantella’s zijn bedoeld om de patiënt te genezen door die onder te dompelen in een trance. De cd nodigt ons uit in de wereld van tarantella. Het geheel van de stukken op dit album illustreren de diversiteit uitstekend. Gebracht door een groep uitzonderlijke uitvoerders uit heel uiteenlopende muzikale tradities is deze cd en muzikale traktatie.
philippeclaudeltouslesoleilsOok de Franse auteur en regisseur Philippe Claudel was onmiddellijk verkocht nadat hij die cd van een vriend kreeg. Een half jaar lang beluisterde hij de cd iedere dag. De muziek prikkelde zijn fantasie. Wanneer hij ernaar luisterde, verschenen er vanzelf personages en scènes in zijn hoofd. Zo ontstond het verhaal voor Tous les soleils (2011), een lichtvoetige tragikomedie. Terwijl Claudel aan het scenario werkte, zette hij de cd steeds weer op.
Twee nummers van de cd die in de film belandden, vertellen op hun manier het verhaal. Het stemmige Silenzio d’amuri vertegenwoordigt het tragische basisgegeven van de film. Musicoloog Alessandro verloor zijn vrouw toen hun dochter nog maar een paar maanden oud was. Vijftien jaar later leeft hij nog steeds dagelijks met haar herinnering, waardoor hij nooit ruimte heeft gevonden voor nieuwe liefde. In Luna lunedda klinkt de lichte toon die in de film niettemin overheerst. Met zijn puberdochter Irina en zijn gekke, anarchistische broer Crampone heeft Alessandro een vrolijk huishouden. Tous les soleils is een toegankelijke komedie die tegelijkertijd serieuze vragen stelt over de moeilijkheden van samenleven, over de aanwezigheid van de doden in ons leven en over de mogelijkheid om te herstellen van dramatische gebeurtenissen … met de tarentella als ruggesteun.

Tine Englebert, Bibliothecaris Muziek en Film

La Tarantella van L’Arpeggiata

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s