Tussen de rekken


De library session van Hugo’s Cousin

vlcsnap-2015-06-09-17h10m52s192

Daar sta ik dan, gesandwicht tussen een oud koppel en een jongeman met een rugzak. Het kleine liftje van de bibliotheek heeft zijn capaciteit volledig bereikt. Ik voel me heel even als een sardientje in een blik: gevangen en omsingeld. Vol ongeduld wacht ik op het signaal dat ik mijn bestemming bereikt heb. En dan hoor ik eindelijk het verlossende geluid. Ping, 5de verdieping bereikt. Thank God, ik kan weer ademen. Opgelucht wurm ik me de lift uit en ga op zoek naar het concert van Hugo’s Cousin op de muziekafdeling.

Tussen de rekken van de 5de verdieping staan heel wat rode stoeltjes, waarvan de meeste al ingepalmd zijn. Ik schat dat er een man of dertig is komen opdagen. De luisteraars zijn voornamelijk familieleden, fans en toevallige bibliotheekgangers. De muziek van de drie dames van Hugo’s Cousin schalt al door de muziekafdeling, en heel even denk ik dat ik te laat ben. Gelukkig blijkt het slechts een grondige soundcheck te zijn, waarbij hun geluidsman de instellingen van de muziekinstallaties voor de show nog wat kan bijschaven. Zo blijkt onder andere de microfoon van de violiste nog niet luid genoeg te staan. Na de soundcheck verdwijnen de drie dames even. Terwijl ze langs het publiek passeren, spot ik een ervan zonder schoenen aan. Muzikanten zijn toch echt wel een ras apart!

Gezelligheid troef

Na enkele minuten verschijnt Hugo’s Cousin weer op het toneel en deze keer zijn ze er helemaal klaar voor. De drie dames dragen lichtroze kleedjes die sterk op elkaar lijken, maar toch licht verschillen. Ik merk meteen dat de kleedjes inspelen op de verschillende karakters van de muzikanten. Philippe, een medewerker van de bibliotheek, introduceert de groep aan het publiek. Elk lid stelt zich vervolgens kort voor. De leadzangeres van het muzikale trio heet Dorien Staljanssens en ze speelt piano. Verder is er nog Muriel Boulanger op de contrabas en nieuwkomer Anne Van Steenwinkel zorgt voor het vioolspel. De twee verzorgen ook nog de backing vocals. Voor Van Steenwinkel is het de allereerste keer dat ze met de anderen meespeelt.

Nadat ik voor mezelf een van de overige rode stoeltje uitgekozen heb, kan het optreden echt beginnen. Een folderrekje blokkeert mijn zicht een klein beetje, maar ik vind het niet zo erg. Het levert een enorm leuk perspectief op. Wanneer de muziek start, valt de omgeving een beetje weg naar de achtergrond. Na enkele minuten ben ik zelfs totaal vergeten dat ik me in de bibliotheek bevind. In mijn hoofd zit ik in een gezellig cafeetje naar de liedjes van Hugo’s Cousin te luisteren. Zelf nadat er een technisch probleempje opduikt en de apparatuur een onaangename bieptoon laat horen, blijft de intieme sfeer van het optreden intact.

Staljanssens heeft een aangename en warme stem, maar mij valt vooral de rijke stem van Boulanger op. Haar lage stem voegt een extra dimensie aan de nummers toe. Wanneer de drie dames samen zingen, krijg ik het gevoel dat ze stiekem zussen hadden moeten zijn. Hun stemmen zijn perfect op elkaar ingespeeld en het geheel klinkt op alle vlakken voortreffelijk. Qua podiumuitstraling lijken ze dan weer totaal niet op elkaar. Staljanssens’ aanwezigheid straalt dankzij haar intense mimiek tijdens de nummers. Die van contrabassiste Boulanger is dan eerder wat getemperd. Opvallend is wel dat Van Steenwinkel, het nieuwste lid van de groep, behoorlijk sterk in haar schoenen staat. Het lijkt alsof ze al jaren met de anderen optreedt.

Magische melancholie

Als iemand het woord melancholie zou opzoeken in het woordenboek, zou er als beschrijving ‘zie de teksten van Dorien Staljanssens’ staan. Zinnen als ‘Where the sheep console me when I weep’ en ‘Loneliness, why don’t you go and take your mess’ springen er voor mij meteen uit. Ook speelt Staljanssens vaak in op herkenbare zaken. De zin ‘Glad you turned me down, before I would’ve drowned’, is daar een mooi voorbeeld van. Na elk lied wordt er uitbundig geapplaudisseerd en zelf klap ik keer op keer enthousiast mee.

Uit het niets haalt Staljanssens plots een dwarsfluit boven, terwijl de violiste de piano overneemt. Het nieuwe instrument brengt een magisch, bosnimfachtig gevoel bij me teweeg. Hoewel het inhoudelijk behoorlijk tragisch is, vult het geluid van de dwarsfluit me met hoopvolle gedachten. Deze muziek lijkt me perfect voor een stormachtige dag. Beelden van mensen, gehuld in een warm dekentje met een dampende kop chocolademelk voor zich, flitsen voor mijn ogen. Plots rinkelt de telefoon aan de infobalie. Meteen word ik uit mijn denkbeeldige cocon getrokken en ik besef terug dat ik in de bibliotheek zit. Het voelt vreemd aan om met mijn gedachten terug in de werkelijke wereld te vertoeven.

Het verdict

Na 50 minuten zit het er jammer genoeg al op. Ik blijf na het concert nog even rondhangen om te zien of ik een van de dames nog wat kan vragen. Terwijl ik wacht, hoor ik een andere vrouw zeggen dat dit het beste optreden is dat ze ooit al gezien heeft. Hugo’s Cousin viel vandaag duidelijk in de smaak bij het publiek! Wanneer nieuwkomer Van Steenwinkel even apart staat, zie ik mijn kans schoon. Ik snel naar haar toe en stel mezelf voor. Daarna vuur ik, zoals een ware journalist, mijn vragen op haar af. Van Steenwinkel vertelt me dat ze het heel leuk vond, maar dat haar vioolspel iets beter kon. ‘Ik was erg nerveus en dat was te horen aan mijn spel. Maar al bij al viel toch nog het goed mee. Dit was eigenlijk ook een soort van try-out optreden, dus volgens mij was het dik in orde’.

logo-library-sessionsDe vraag hoe Van Steenwinkel bij Hugo’s Cousin verzeild is geraakt, blijkt een simpel antwoord te hebben. ‘Ik heb een lange tijd geen vioolles meer gevolgd, maar ben onlangs herbegonnen. Ik liet een tijd geleden tegen mijn leerkracht vallen dat ik graag in een groepje zou spelen. Hij kende Hugo’s Cousin en wist dat ze naar een derde lid op zoek waren. Hij regelde voor mij een auditie en zo ben ik hier beland’. Haar antwoord op de vraag ‘hoe ze het vond om in de bibliotheek op te treden’, ligt dan weer minder voor de hand. ‘Het publiek was heel stil, ook voordat het concert van start ging. Dat vond ik wat ongemakkelijk. Maar tijdens het optreden luisterden ze zo aandachtig en dat was dan wel tof. Ook vond ik het verschrikkelijk warm in de bibliotheek’, lacht Van Steenwinkel.

Emma Delhaise, stage journalistiek (Arteveldehogeschool)

Tussen de rekken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s