James blogt de bib: Library Session Filip de Fleurquin


Elke tweede zaterdag van de maand organiseert de bibliotheek de Library Sessions, waarbij ze een artiest uitnodigt om een kort, akoestisch optreden te geven op de vijfde verdieping. Op zaterdag 8 februari kwam de Gentse singer-songwriter Filip de Fleurquin, samen met Ht Roberts, het nieuwe seizoen van de Library Sessions officieel op gang trappen. Een verslag!

James Huys, 13 februari 2014

Na mijn Library Sessions-doop van vorige week, zoek ik me ook nu weer, rond tien voor drie ’s middags, een vrije stoel tussen de duizenden cd’s op de muziekafdeling. Hier gaat Filip de Fleurquin, samen met zijn vriend Ht Roberts, nummers spelen uit zijn twee recentste platen, A Monkey on a Wooden Horse en Telephone Booth Hotel, die respectievelijk in 2010 en 2012 uitkwamen. De Fleurquin vertelt me achteraf wel dat er een nieuw album aankomt, dat hij wil uitbrengen begin 2015. “Ik ga die nieuwe plaat dit jaar nog maken, samen met Herman Temmerman (Ht Roberts, red.) en Bruno Deneckere. Het wordt een meer ‘ontklede’, meer naakte plaat dan de vorige. We nemen die albums ook nog altijd volledig live op, hè. Het is te zeggen: we gaan samen zitten, we beginnen te spelen en we nemen dat op. Natuurlijk gebeurt het wel dat er hier en daar nog een ‘tjoepke’ of een ‘oowoohoo’ wordt toegevoegd maar in principe is het: ‘what you see, and what you hear, is what you get’. Een vervelend aspect van de zaak is dat onze platen vaak in eigen beheer worden uitgebracht en dat kost behoorlijk wat centen. Maar dat het nieuw album er volgend jaar komt, dat is een vaststaand gegeven.”

Danske placeren
De Fleurquin en Roberts zetten de sessie in met Picking Grapes en If Wishes Were Horses. Met de glimlach gaan de twee Gentenaren volledig op in de muziek. Het spelplezier spat van de nummers af en ik vraag hen na het concert of ze kunnen uitleggen van waar die magie komt als ze samen spelen. “Het heeft zowel te maken met vriendschap als met jarenlang samen optreden maar in feite draait het vooral om aanvoelen wat de ander bedoelt”, legt Roberts uit. “Ik noem dat ruimte en tijd geven aan mekaar. Nooit in de ander zijn weg staan. En luisteren”, vult de Fleurquin aan.
Op die manier ondersteunt Roberts de Gentse singer-songwriter met veel gevoel doorheen het concert, zowel op mandoline en elektrische gitaar als vocaal. Terwijl de Fleurquin zo met grote slagen de snaren van zijn akoestische gitaar beroert tijdens Power of the Numbers, valt het mij op hoe zijn diepe, warme stem wonderwel bij het hogere timbre van Roberts past. Ook wanneer ze, tijdens Telephone Booth Hotel, de klanken van hun gitaren laten versmelten, snap ik wat de twee muzikanten bedoelen met ‘de ander aanvoelen’.

Tussen de nummers door vertelt de Fleurquin over hoe de stilte die normaal in een bibliotheek heerst zijn muziek beïnvloedt. “Ik vind het ongelofelijk aangenaam om hier te spelen. De ruimte is enorm bepalend voor de sfeer en in dat opzicht is een bibliotheek haast een heilige plaats, hè. Het is een plek waar je stil moet zijn en dat vertaalt zich ook naar de muziek. We kunnen hier veel intiemer spelen.”
En toch, toch mag dat het publiek niet tegenhouden, zegt hij. “Ge moogt gerust een danske placeren”, spoort de Fleurquin zijn luisteraars aan. Niet veel later zie ik een jong meisje dansen en zwaaien met haar groene sjaal tijdens Open Up a Window. Ook Law West of the Pecos, met zijn meeslepend middenstuk, en If You Don’t Believe In It, dat vier minuten lang swingt, catchy refrein inclusief, doen het publiek op zijn stoel wiegen.

‘Coucy en Ezel’
Maar ook als ze niet performen, blijken de Fleurquin en Roberts beiden rasentertainers. “Wat wij proberen te doen, is verhalen vertellen”, zegt de Fleurquin halverwege het optreden. Wat volgt is een schitterende anekdote. “Toen ik net samen was met mijn vrouw Hilde besloten we onze relatie te testen en op reis te gaan. Een goeie vriend van me had ons een tip gegeven over een mooi dorpje in Frankrijk en in ruil daarvoor had ik hem de schildersezel van mijn vader beloofd. Hij stuurde ons een mail met als onderwerp ‘Coucy en Ezel’, met alle gegevens voor de reis in. Waardoor wij dachten dat het dorpje Coucy in een streek lag die we nog niet kenden, de Ezel”, lacht de Fleurquin, terwijl hij het opgewekte Bellevue Hotel inzet.

Naar het einde van het optreden toe, tonen de twee Gentenaren dat ze hun publiek ook bij de keel kunnen grijpen. Zo laat Roberts zijn mondharmonica huilen in het melancholische Brussels Central Station. Terwijl de Fleurquin zijn diepe stem laat grommen als één brok rauwe emotie, zie ik hoe de glimlach even plaats maakt voor een mijmerende blik in zijn ogen, waaruit een zekere tristesse straalt. Maar als de Fleurquin vervolgens Another Happy Song speelt en zijn publiek belooft om ooit een écht vrolijk lied te schrijven, keert de lach bijna onmiddellijk terug. “Most of my friends say I can please a crowd”, zingt hij. En net als vorige week, breekt ook nu de zon door de wolken.

Filip de Fleurquin & Ht Roberts – If You Don’t Believe In It

Op zaterdag 8 maart komt Alàn de volgende Library Session spelen. De library sessions zijn concerten in de muziekafdeling van bib Zuid. Het zijn optredens van ongeveer 30 minuten. Tijdens de pauze en na de laatste sessie kan je de artiest ontmoeten.

James Huys

Wie is James Huys?

James blogt de bib: Library Session Filip de Fleurquin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s