GELEZEN: Het tableau van Parijs


Een tijdje geleden schreef ik een blogbericht over de dagboeken van Samuel Pepys die leefde in het Londen van de 17de eeuw.  Het blogbericht is op onze Facebookpagina gepost en even later kreeg ik een mailtje van een collega uit Brussel die mij het ‘Tableau van Parijs’ van Louis-Sébastien Mercier aanraadde.

Het ‘Tableau van Parijs’ is geen dagboek maar een reeks van columns over allerlei aspecten van het dagelijks leven in Parijs in de periode 1781 tot 1788. De eerste editie werd verboden wat de belangstelling voor het boek natuurlijk geen kwaad heeft gedaan. Literaire criticasters vonden het boek te realistisch. Voor ons betekent dit dat het nog altijd zeer goed leesbaar is.

Wij hebben een Nederlandse en een Franse editie. De Nederlandse vertaling is 33 keer uitgeleend, het Franse origineel slechts 2 keer. De  Franse taal is niet meer zo populair bij onze leners. Let wel op: beide versies zijn selecties en er is niet altijd voor dezelfde onderwerpen gekozen.

Het boek is een echte aanrader. Anekdoten wisselen af met bespiegelingen over de zeden en gebruiken zo vlak voor de revolutie. De privileges van de adel waren nog onaangetast. Dit was voelbaar in de straten van Parijs waar regelmatig mensen aangereden werden door koetsen van ‘les riches et les grands’. Elk jaar waren er 100 doden te betreuren. Voetpaden bestonden nog niet.

De adel noemde het gewone volk ‘de kikkers’. Regelmatig vroegen ze zich onderling af: ‘que disent les grenouilles?’. De kikkers applaudisseerden bij hun verschijning of straften hen af met stilte. Daar waren ze gevoelig voor.

Mercier staat stil bij tragische onderwerpen als het lot van de vondelingen maar ook bij trivialiteiten. De Parijzenaars waren gekend als grote babbelaars. Als ze bij elkaar op bezoek gingen, zetten ze het gesprek nog even voort op de trap en later aan de deur.

Mercier vertelt ook over ambtenaren (ontzeggen zich alles voor dure kleding), over vrouwen van middenstanders (vervelen zich tenminste niet en hebben geld in handen), over buitenlanders (de Engelsen hebben een onafhankelijke geest), over wandelstokken (hebben de degens vervangen) en natuurlijk over wijn want ‘Je te méprise comme un verre d’eau’ wordt door elke Fransman begrepen. Quelle force d’expression!

Kristine De Messemaeker

GELEZEN: Het tableau van Parijs

2 gedachtes over “GELEZEN: Het tableau van Parijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s