De bib verkoopt meer dan 30.000 afgevoerde boeken die hun actualiteit verloren of in te veel exemplaren aanwezig waren. Jeugd- en volwassenenboeken, fictie en non-fictie. Dit jaar sluit het MIAT zich eenmalig aan bij deze boekenverkoop: het biedt dubbele exemplaren uit de museumbibliotheek aan: technische boeken (met het accent op textiel), geschiedkundige boeken en sociaal-economische werken.

Praktisch:
Op vrijdag 21 juni (10u-18u), zaterdag 22 juni (10u-17u), zondag 23 juni (10u-17u):

• in het Caermersklooster (hoek Langesteenstraat / Vrouwebroersstraat): volwassenenboeken en MIATcollectie
• in het Vredeshuis in de Sint-Margrietstraat (nabij het Gravensteen): jeugdboeken en cd’s

De prijs daalt naarmate de verkoop bezig is:

• boeken voor volwassenen, cd’s en MIAT-collectie:
  vrijdag en zaterdag 2 euro per stuk
  zondagvoormiddag 1,50 euro, zondagnamiddag 1 euro
• kinder- en jeugdboeken:
  vrijdag en zaterdag 1,50 euro per stuk
  zondagvoormiddag 1 euro, zondagnamiddag 0,75 euro

De opbrengst gaat volledig naar 11.11.11 en betekent een belangrijke steun in de strijd voor een rechtvaardiger wereld zonder armoede.

De boekenverkoop wordt georganiseerd door 11.11.11 – Gent in samenwerking met de Dienst Noord-Zuidsamenwerking, de Stedelijke Openbare Bibliotheek, de Stad Gent, het Vredeshuis, het Provinciebestuur van Oost-Vlaanderen en het MIAT.

Albert Bontridder is een van de belangrijkste naoorlogse Vlaamse dichters. Met bovengenoemden en Remy C. Vandekerckhove, Marcel Wauters en Ben Cami staat hij geboekstaafd in de Vijftigers-bloemlezing Waar is de eerste morgen? (1955). Walravens beschouwde die generatie dichters als de eerste waardige opvolgers van Gezelle en Van Ostaijen, en Bontridder als de beste Vlaamse modernistische dichter.

Beroepshalve was Bontridder architect; hij tekende o.a. huize Isengrimus van Boon. Als dichter debuteerde hij met de bundels Poésie se brise en Hoog water (beide 1951, waaruit voorpublicaties verschenen in het experimentele tijdschrift Tijd en Mens):

‘Ik ben mijn lichaam niet

in de muren van de cel
hebben de bomen duizend ogen
de vrouwen duizend lippen die tasten aan het hart

ik ben
de adem van het kind die draait
en in het heizand
stokt
(…)’

In 1955 verscheen Dood hout, met een inleiding van Louis Paul Boon en tekeningen van Cobrakunstenaar Corneille, dat werd bekroond met de Arkprijs van het Vrije Woord. In 1972 won hij de Jan Campertprijs, het jaar daarop verscheen een bloemlezing Gedichten 1942-1972. In totaal verschenen zo’n 20 dichtbundels.

Het afgelopen decennium brachten de uitgevers DRUKsel en Poëziecentrum nog recent nieuw werk van de inmiddels hoogbejaarde dichter uit en organiseerde Passa Porta een hommage . En nu, zestig jaar na de eerste publicaties, stelden Yves T’Sjoen, Els Van Damme en Liesbeth Van Melle een wetenschappelijke teksteditie samen, die verschijnt onder de titel Naakt als glas: de Tijd en Mens-poëzie van Albert Bontridder.
bij Academic & Scientific Publishers.

De Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde en de Vakgroep Letterkunde (Afdeling Nederlands) van de Universiteit Gent presenteren Naakt als glas van Albert Bontridder op vrijdag 17 mei om 17 uur in de KANTL, Koningstraat 18, Gent.

Dichter Roger de Neef leidt in, Inge Braeckman leest voor, poëziecriticus Paul Demets interviewt.

Jean-Paul Den Haerynck, Literatuurafdeling

De bibliotheek selecteerde een aantal blikvangers uit het programma.

BAUDELOPARK
• optreden van Baloji
• Feria Mundial wereldmarkt
• speciaal jeugdprogramma met hiphopmuziek, sport en dans

SINT-BAAFSSITE
• optredens van het Thierry ‘Titi’ Robin trio en Kürsat Zengin met Luc De Vos.

RODETORENKAAI
• optredens van Strograss, Kadril en Aurélia met Wouter Vandenabeele.

VEERMANPLEIN
• dansinitiaties

Het volledige programma vind je terug op de website van De Centrale. Folders liggen ter beschikking in bib Zuid.

Philippe Paelinck

Het boek, Een kortstondige  kolonie Santo-Tomas de Guatemala (1843 -1854) is geen academisch werk maar een “literaire documentaire” van letterkundige Stefan van den Bossche. Hij schetst  eerst in het kort het socio-economische en politieke kader waarin de kolonie tot stand kwam en beschrijft nadien de gebeurtenissen, conflicten, moeilijkheden en het snelle verval tout court van de kolonie. Maar zoomt vooral ook in op hoe in de 19^de eeuw eerst de voorgespiegelde idyllische mythe en romantische  droombeelden en nadien de uiteindelijke realiteit van Santo-Tomas weerklank kregen in populaire  liedteksten, reisverslagen,  poëzie en literair proza van zowel totaal onbekende als  meer gerenommeerde Belgische auteurs zoals bv. Theodoor van Rijswijck. De voorzichtige, geleidelijke overgang in de Belgische literatuur van romantiek naar realisme in de 19^de eeuw  laat zich in deze literaire geschiedenis van Santo-Tomas  uitstekend illustreren – zelfs spiegelen. In het laatste deel van het boek beschrijft van den Bossche  zijn persoonlijk bezoek  aan de huidige stad  en aan het Belgisch kerkhof met grafstenen van de kolonisten.

In vogelvlucht een schets van de gebeurtenissen in de kolonie. Honderden families, vooral uit de provincie Oost-Vlaanderen, werden door de Belgische overheden én de geestelijkheid  gelokt en geronseld met  onbetrouwbare beloftes en propagandacampagnes die  hen daar een schitterende toekomst voorspiegelden. Nadien werden ze verscheept naar de nog grotendeels te bouwen koloniale vestiging in de Guatemalteekse  kuststreek, niet zo ver van de monding van de Rio Dulce. De voorbereidende studie  die moest onderzoeken of daar een kolonie kon gevestigd worden stelde de omgeving daar doelbewust al veel te positief voor. Het ontbrak de kolonie snel aan financiële middelen, het werd van bij het begin een organisatorische janboel  en er ontstonden  conflicten tussen de kolonisten, bestuurders en de meegestuurde pater-jezuïeten, die de kolonisten  al snel een gedisciplineerd religieus regime probeerden op te leggen. De gebrekkige infrastructuur en het aanvankelijke gebrek aan afwatering in de nederzetting  in het extreem vochtige tropische klimaat hadden dodelijke gevolgen – al snel bezweken tientallen en uiteindelijk honderden  mensen aan malaria en andere toen nog vaak onbekende  tropische ziekten. Tientallen Belgen werden na enkele jaren al gerepatrieerd. In 1854 verklaarde de Belgische regering, na grote moeilijkheden met Guatemala over de concessie, de kolonie voor dood en begraven. 91 Belgen bleven echter op vrijwillige basis ter plaatse en keerden nooit terug.

Een uitstekende aanvulling na het lezen van dit  boek is de veel bekendere documentaire  “Tu ne verras pas Verapaz” van het cineasten-echtpaar An Van Dienderen en Didier Volckaert. De concessie van Santo-Tomas was immers in de Belgische volksmond bekend als “Verapaz”. Oorspronkelijk zou het Guatemalteekse district Verapaz de Belgische kolonie worden – maar dit werd snel ingeruild  tegen het district Santo-Tomas. Toch was het de naam “Verapaz” die in het geheugen en de mythische verbeelding zou blijven voortleven. Van Dienderen en Volckaert  larderen hun documentaire met door een voice-over voorgelezen citaten uit historische bronnen, maar belichten de voormalige kolonie in Santo-Tomas toch vooral vanuit een hedendaagse invalshoek.

Enerzijds fixeren ze zich op de nog overgebleven sporen van de Belgische kolonie in Santo-Tomas  én vooral op de  afstammelingen van de Belgische emigranten die toch in Santo Tomas bleven. Aan de hand van hun getuigenissen schetsen ze hoe deze tegen hun partiële, vaak slecht gekende  Belgische “identiteit” en afstamming aankijken. En hoe sommigen  nu juist “België” zien als een “El Dorado”, hoe anderen onder hen de kolonisatiepoging helemaal niet als “mislukt” zien en worstelen met het feit dat ze hun Belgische nationaliteit en paspoort dreigen te verliezen. Zonder dat de auteurs in de documentaire enige duiding of commentaar geven of één of andere deskundige aan het woord komt, wordt er nogal op een mild-ironische manier met het begrip “identiteit” in de documentaire omgegaan: er wordt wat “gespeeld” met Belgische symbolen &  clichés en met de begeleidende muziek (o.a. fragmenten uit de Brabançonne en  ”Etrangère au paradis” van Gloria Lasso ). Ook de boodschap aan het begin van de aftiteling  van de film is een knipoogje: ‘Voor Inani Volckaert-Van Dienderen, die rond 27 juni verwacht wordt op Belgisch of Amerikaans grondgebied.’ Op die speels-ironische manier problematiseert  An Van Dienderen in de documentaire het begrip “identiteit”. Overigens zou “visueel antropologe” Van Dienderen in 2004, 2 jaar na de lancering van haar documentaire, aan de Universiteit Gent doctoreren  in de vergelijkende cultuurwetenschap.

Anderzijds gaan Volckaert en Van Dienderen in België in “Tu ne verras pas Verapaz” ook na hoe rond de laatste eeuwwisseling de mythe van Santo-Tomas/Verapaz nog weerklank vindt in België zelf. Bv. in de Gentse Muide waar een voormalig beluik, het ‘Sasseblindeke’ (dat nu enkel nog uit garageboxen bestaat), informeel veel beter bekend was als het “Verapaz”. Het was gelegen nabij het sas vanwaar een aantal  Gentenaars uit de verpauperde volkswijk per schip vertrokken zouden zijn naar Antwerpen, van waaruit ze met een vrachtschip naar dit zgn. Centraal-Amerikaanse “El Dorado” zouden oversteken. Een paar regels uit het  door oudere Muide-bewoners nog gekende Gentse volksliedje Verapa, dat de kolonie als een luilekkerland afschildert, worden als een leidmotief  in de documentaire een paar keer herhaald en gezongen:

“Wie goat er mee noar Verapa?
Doar moete wij nie wirke.
Eten en drenke op eu gemak,
Sloape gelijk een virke.”

De versie van Romain Deconinck probeert men  - altijd weer met dat knipoogje – in Santo Tomas aan één van de afstammelingen van de emigranten aan te leren…

Overigens wordt  de omgeving aan reizigers en toeristen die de niet zo ver van Santo-Tomas gelegen Rio Dulce bezoeken, zoals ondergetekende ook deed, door de toeristenindustrie nu nog verkocht  als een  paradijselijk oord met een prachtige tropische vegetatie…  De mythe leeft na 170 jaar ook op deze wijze nog voort.  Maar de toestand in de streek is verre van rooskleurig. Enkele jaren geleden werden er nog  4 Belgische toeristen aan de Rio Dulce ontvoerd en gegijzeld door een boerenbeweging.

Guatemala, geteisterd door corruptie, armoede, ongelijkheid, discriminatie van de indiaanse bevolking  en drugshandel  is over de laatste halve eeuw beschouwd veruit het gewelddadigste land van Centraal-Amerika.  Eén of ander El Dorado kan je daar al 200 jaar lang niet vinden.

Wouter De Raes, collectie geschiedenis

PS De stad Gent doopte onlangs een nieuwe brug in de Oude Dokken tot de “Verapazbrug”. Meer informatie vind je hier.

Tijdens de recentste Uitgelezen bijv, op 16 april, heeft de ‘nieuwe’ Helmut Lotti drie nummers uit zijn recentste cd Mijn hart & mijn lijf gezongen. Knappe songs, stevig Vuur, en wat een Angst!  Sinds zijn ommezwaai naar het betere of literaire lied – zijn programma poëzie op muziek tijdens Passa Porta 2011 was een verrassing – gaat Lotti resoluut verder die richting uit. Deze nieuwe cd maakte Lotti met de muzikanten van De Gieren, op teksten van het duo Bart Vanegeren-Helmut Lotti, een enkele keer van Hugo Claus of van Lotti’s vriendin Jelle Van Riet. Ik ben echt nieuwsgierig naar hun optreden in de Gentse Capitole op 24 mei. Met decors van Abattoir fermé, die vorig jaar een overdonderende Maeterlinck enscenering brachten, en nu de videoclip voor Lotti’s Roofdier, dat belooft.

Zo trakteren Peter Van den Eede en zijn team je telkens op een intiem optreden van nieuw en bekend talent. O.a. Lady Linn, Bent Van Looy van Das Pop, ook gast in het panel, Els Dottermans, Flip Kowlier en An Pierlé traden er op. En Fien Sabbe zorgt voor mini-interviews.
Van het jonge talent herinner ik mij nog levendig de toen nog totaal onbekende ‘eenvrouwsband’ Liesa Van der Aa. Je keek met open mond naar haar verbluffende techniek - ze maakt live opnames met een ‘loop station’, die ze meteen gebruikt als beat voor haar stem en vioolspel - en tegelijk hoorde je vreemd mooie songs.
Ook de piepjonge Nele Van den Broeck – die we kennen van Het laatste woord bij Iedereen beroemd op dinsdag – was er te gast, met haar kleine gitaar en haar schijnbaar eenvoudige maar o zo rake teksten.
Soms komen mensen vooral of zelfs uitsluitend voor de muzikale gast naar Uitgelezen. Zoals dat ene meisje die de hele avond bleef doorlezen in een boek – tijdens Uitgelezen, je moet het durven -  maar zodra de muzikant (Jasper Steverlinck?) op het podium verscheen gefascineerd stond te kijken en te luisteren. En na elk nummer dook ze opnieuw haar boek in.

De laatste Uitgelezen van dit seizoen op 25 mei wordt een super feesteditie, want behalve 100 jaar Vooruit wordt het de bekroning van zowaar de 10de  Uitgelezen jaargang,  en toevallig ook nog de 199ste Uitgelezen editie. Die avond komt a-e-i-o-u  Selah Sue optreden, intussen een grote naam, maar als piepjong talent stond ze jaren geleden ook al op het Uitgelezen podium.

Maar uiteraard ga je vooral naar Uitgelezen voor de literatuur: de drie boeken op tafel worden aangeboden door special guest Dimitri Verhulst, met zijn eigen nieuwe boek en de laatste van Coetzee, minister Paul Magnette en radiocoryfee Paula Semer. Allen daarheen!

Myriam Verreycken

Om 11u is er de voorstelling ‘De Boze Wolf’ gebracht door Gwen en Arne naar het verhaal ‘De grote boze wolf (was helemaal niet boos)’ van Jonas Boets voor kinderen vanaf 5 jaar en hun (groot)ouders. Als je lid bent van de Gezinsbond betaal je 4 euro, voor niet-leden is de kostprijs 6 euro. Reserveren kan via mail: gezinsbond.wondelgem@gmail.com of telefonisch tel. 09 253 74 17.

In de bibliotheek kan je genieten van een aantal voorleesmomenten voor kleuters en hun (groot)-ouders:

• Belle Beer, een hart voor Mama om 10u en om 11u
• Klein Konijn en de Wonderwortel om 10u30 en om 11u30.

Deze activiteit is gratis en je hoeft niet te reserveren.

Iedereen is welkom!

Op het programma op zaterdag 18 mei (vanaf 14u):

• Gidsbeurten in het Wintercircus, doorheen de wijk en rondom de bouwwerf (gratis, reserveren bij Gentinfo 09 210 10 10 ma-za 8-19u).
• Radiostudio ‘Uw Krook’, waar je kan vertellen wat De Krook voor jou heeft betekend. En nog zal betekenen. Jouw toekomstvisie, dromen en ideeën over De Krook zijn er meer dan welkom.
• Een feest vanaf 21u in het Wintercircus, met de documentaire ’The sound of Belgium’ – over de Gentse roots van new beat – en aansluiten een afterparty (reserveren bij tim(at)avenuel.be)

Meer info op de website van De Krook!

Het officieel gedeelte (11-14u) is uitgesteld wegens het overlijden van voormalig Oost-Vlaams gouverneur André Denys. De begrafenis vindt zaterdag plaats in de Gentse Sint-Baafskathedraal – op hetzelfde ogenblik als het geplande academisch moment. Als gevolg van deze spijtige gebeurtenis – Denys was een gerespecteerd politicus en een bevlogen mens, en de Provincie is medebouwheer van de Waalse Krook - zal het dagprogramma (11-14u) van De Krook op zaterdag 18 mei dan ook worden uitgesteld.

Voor de beste tip hoef je echter niet te wachten : kom naar de bib (met de fiets, tram of bus) en verdiep je in onze collectie om ‘Transitië’ te bereiken. Keuze zat!
Hier dan: de keuzelijst.
Vanaf 6 mei vind je op de 3de verdieping in Bib zuid een standje met een selectie van deze titels.

Zaterdag 4 mei kan je in de bib deelnemen aan een workshop van zZmogh :

Proeven van ‘driedimensionale tekeningen’. De kinderen gaan “tekenen” met ijzerdraad en trekken lijnen die nooit stoppen, maken maffe tekeningen en komen zo tot een resultaat van poëtisch ronddraaiende schimmen. Het boekje ‘De draad van Alexander‘ werkt als inspiratiebron.

De workshop duurt van 14u tot 16u en is voor kinderen van het eerste tem het vierde leerjaar.
Deelnemen is gratis, maar je moet wel reserveren via bibliotheek@gent.be of 09/266.70.00.

Jeugdafdeling

Dinsdagavond 30 april  van 20u tot 24u zullen er onderhoudswerken zijn aan de serverinfrastructuur van de bibliotheeksystemen waardoor er korte netwerkonderbrekingen mogelijk zijn.

Hierdoor kan het volgende tijdelijk niet mogelijk zijn:

1. de opties van ‘Mijn bibliotheek’: verlengen, reserveren, …

2. de informatie ivm beschikbaarheid van titels (‘Te vinden in…’)

Tijdens deze periode van vier uur kunt u – indien nodig – voor het verlengen mailen naar: bibliotheek@gent.be . Vermeld in uw bericht:

• uw naam en lenersnummer
• de titels die u wenst te verlengen.

De verlenging zal pas doorgevoerd worden op donderdag 2 mei.

Met onze excuses.

Honderd jaar, dat wordt gevierd – in Vooruit, maar ook in het STAM. Een historische tentoonstelling (tot 1 december 2013) belicht het gebouw, de betekenis ervan voor Gent en de vele activiteiten die er de voorbije eeuw hebben plaatsgevonden: theater, film, concerten, debatten, feestelijke evenementen en zoveel meer. ’100 jaar Vooruit’ vertelt een verhaal over ontmoeting, cultuur en engagement.

De socialistische coöperatie Vooruit bouwde in 1913 in de Gentse Sint-Pietersnieuwstraat een eigen Feestlokaal. Dit architecturale pronkstuk moest een ‘opera voor de werkmens’ worden. Onder het motto ‘Kunst veredelt’ kregen de arbeiders onder meer een bioscoop, bibliotheek en theaterzaal. Samen met een café en restaurant vormde dit een heus paleis voor verstrooiing, ontplooiing en politieke strijd. Vele decennia lang was het Feestlokaal het culturele bastion van de Gentse socialistische beweging. In 1982 werd het omgevormd tot een onafhankelijk sociocultureel centrum, dat uitgroeide tot het kunstencentrum dat Vooruit vandaag is.

In de bibliotheek aan het Zuid tonen een aantal foto’s welke activiteiten zoal plaatsvonden in Vooruit in de socialistische periode en na 1982. Verbazingwekkende foto’s, zoals bijv de voorgevel in de periode van de Duitse bezetting, of een modeshow in het café in de jaren ’60. Je kan er blijven naar kijken, je ontdekt steeds interessante details. Een leuke smaakmaker voor wie de tentoonstelling in het STAM nog niet heeft bezocht of een fijne herinnering eraan.

Je kan er ook boeken bekijken uit de collectie van de bib: over Vooruit vroeger, over de socialistische beweging in Gent en ’vader’ Anseele en over het kunstencentrum Vooruit. Er is nog een historische link tussen de bib en Vooruit: bij het opdoeken van de oude bibliotheek van Vooruit heeft de Stedelijke Openbare Bibliotheek heel wat boeken overgenomen, waarvan een groot deel nog steeds in het magazijn worden bewaard. Je kan die boeken opvragen om in te kijken of om te lenen.

Michel Gondry, die ook bekend is vanwege zijn innovatieve videoclips voor o.a. Daft Punk, Björk en Radiohead, combineert zijn rijke fantasie met die van Vian en neemt u mee op een rollercoaster door een feeërieke wereld, vol ambachtelijke special effects.

Deze cultroman van Boris Vian (1920-1959) werd lang als onverfilmbaar beschouwd vanwege de vele surrealistische elementen. Het is een tragisch liefdesverhaal over een idyllisch huwelijk dat in een lijdensweg verandert wanneer Chloé (Audrey Tatou) getroffen wordt door een vreemde ziekte. Er groeit namelijk een waterlelie in haar long en om de behandeling te financieren moet haar man Colin (Romain Duris) de meest absurde, onzinnige jobs aanvaarden om de rekeningen te kunnen betalen.

De creatieve duizendpoot Boris Vian was naast schrijver van romans en poëzie ook chansonnier, jazzjournalist, directeur van een platenmaatschappij en vertaler. Hij was ook een gepassioneerd trompettist, hoewel hij vanaf zijn jeugd hartproblemen had en het trompet spelen hem werd afgeraden omdat “iedere noot die hij speelde hem een dag van zijn leven zou kosten”. Vian trok zich van dit doktersadvies echter niks aan. “Ik kies voor de trompet en de dood.”
Hij stortte zich in het Parijse nachtleven waar hij bevriend werd met o.a. Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Camus. Vian gaf kleur aan het Saint-Germain-des-Prés van de jaren vijftig, waar hij als trompettist sier maakte in de legendarische jazzclub Le Tabou.
In de overtuiging dat hij nooit oud zou worden, creëerde hij als een bezetene: 11 romans, 4 dichtbundels, diverse toneelstukken, 400 chansons en ontelbare jazzkronieken.

Vians werk veroorzaakte indertijd flink wat controversie en zijn schandaalroman‘J’irai cracher sur vos tombes’ (‘Ik zal spuwen op jullie graf’) bezorgde hem zelfs een rechtszaak. Dit behoorlijk schokkende verhaal over racisme in een Amerikaans provinciestadje schreef hij op vraag van zijn uitgever, die een hard boiled novel wou met veel seks en geweld. Het verscheen in 1946 onder het pseudoniem Vernon Sullivan en aanvankelijk beweerde Vian dat hij enkel de vertaler was.

Legendarisch is ook het verhaal hoe Boris Vian aan zijn eind kwam: 23 juni 1959 neemt hij met tegenzin plaats in de Parijse cinema Le Marbeuf voor een proefvoorstelling van de verfilming van ‘J’irai cracher sur vos tombes’. Inmiddels was hij de rechten op dit boek kwijt en hij had al geëist dat zijn naam van de aftiteling zou worden gehaald. Na een paar minuten begint Vian zich flink op te winden over de prestaties van de acteurs waarna hij in elkaar zakt. Op weg naar het ziekenhuis bezwijkt hij aan een hartaanval.

Pas na zijn dood werd zijn werk echt naar waarde geschat. Met het 50-jarig overlijden in 2009 kwam er een golf van herdenkingsuitgaven op de markt, zoals ‘Boris Vian : “si j’étais pohéteû“’ en ‘Boris Vian : le swing et le verbe’. In 2010 kreeg hij het ultieme eerherstel met het verschijnen van zijn oeuvre in de prestigieuze Pléiadereeks, het Franse schrijverswalhalla.

Ook zijn muzikaal oeuvre werd herontdekt met o.a. de hommage ‘À Boris Vian : on n’est pas là pour se faire engueuler!’ waar onder meer Carla Bruni en Jane Birkin aan meewerkten.

Bezoek ook zeker eens de prachtige website die aan Boris Vian werd gewijd, waar u alle facetten van deze fascinerende artiest kunt ontdekken.

Ludovic Bouckaert, Literatuurafdeling

De Gentse singer-songwriter Bruno Deneckere begon zijn muzikale carrière in 1986 als frontman van de Pink Flowers. De groep bracht in de jaren 1990 drie cd’s en twee singles uit.
In 1997 ging hij verder met een éénjarig project ‘Bruno & The Blue Period’.
In 1998 kwam zijn solodebuut Beyond the Pink Flowers uit. Bruno kreeg hierbij hulp van Ht Roberts, Derek & Vis en Nils De Caster. Later volgden nog vier soloalbums. Het laatste album Walking on Water verscheen in 2011.
Bruno werkte als muzikant mee aan diverse albums van onder andere Lieven Tavernier, Derek, Filip de Fleurquin en Ht Roberts en speelde vaak samen met Roland en Wigbert. Hij was ook lid van het Gentse artiestencollectief ‘Het Gespuis’. Een live-cd verscheen in 2003.

Bruno Deneckere vermengt als een ambachtelijke songsmid zijn nummers met invloeden uit de beste Amerikaanse tradities : country, folk, blues en Americana.
Zijn muzikale voorbeelden zijn Townes Van Zandt, Bob Dylan, The Beatles, Jerry Garcia (Grateful Dead) en Nick Drake.
Bruno Deneckere, Nils De Caster en Derek spelen al enkele jaren in de maand mei een aantal Dylantributeconcerten ter gelegenheid van Bob zijn verjaardag op 24 mei. Zij brengen dit jaar naast nummers van de grote Bob ook eigen interpretaties van gedichten en songs die Dylan zelf inspireerden (Woody Guthrie, Robert Burns, Dylan Thomas, Arthur Rimbaud, Blind Willie McTell en Robert Johnson).

Bruno Deneckere wordt tijdens de library sessions begeleid door Nils De Caster op viool. In de loop van 2013 verschijnt van het duo een live-album.

De lievelingsauteurs van Bruno zijn John Steinbeck en Allen Ginsberg. Bruno’s favoriete films en albums zijn Once upon a time in America, the wild Bunch, Giant, Decade van Neil Young, American Beauty van the Grateful Dead en Moondance van Van Morrison.

Bruno Deneckere opende in café De Muze bij het Gravensteen op 19 april 2013 zijn eigen tentoonstelling ‘Brunowords : the  early years’. Je kan de expo met zijn tekeningen nog bezoeken tot 26 mei 2013.
Hij begon zes maanden geleden met het tekenen van deze reeks. Het onderwerp van elke tekening is altijd de gitarist Bruno, alleen of in serie, en met lege tekstballonnetjes.

De volgende fragmenten zijn opgenomen tijdens de library sessions met Daithi Rua op 13 april 2013. Zijn nieuwe cd Dream, never fear is reeds aanwezig in onze collectie.

Philippe Paelinck

Op donderdag 25 april vond in de Kopergietery Rabot het slotdebat plaats van de Gentse jeugdliteratuurprijs De Kleine Cervantes 2013. Er waren zo’n 130 enthousiaste leerlingen aanwezig van 9 Gentse scholen. Elke leerling had vooraf per boek een citaat neergeschreven. De boeken werden telkens ingeleid door een zelfgemaakte trailer en daarna werden er vijf quotes getrokken door de jonge presentator Igor, alias ‘Cervantes de kleine plezantes’. De leerlingen die dit hadden neergeschreven werden op het podium geroepen en mochten in het gezellige decor nog even hun mening uiten over het boek.

De 12- tot 14-jarige lezers waren zeer kritisch, maar vooral eerlijk. Elk boek had zijn voor- en tegenstanders. Enkele uitspraken:

• “Dit boek brengt zelfs stoere macho’s aan het huilen.”
• “De tekeningen waren zeker een meerwaarde voor het boek.”
• “Zelfs na het lezen van het boek dacht ik nog aan het verhaal terug.”

De leerlingen kozen uit 6 geselecteerde boeken:

• De bovenkamer van Jakob van Evelien De Vlieger
• Rood weeskind van Begga Dom
• Vuurkraal van Noella Elpers
• De kleuren van het getto van Aline Sax en Caryl Strzelecki
• Ik heet Olivia en daar kan ik ook niets aan doen van Jowi Schmitz
• Het naveltheater van Hilde Van Cauteren

Na de middag was het grote moment aangebroken… de bekendmaking van de winnaar. Het was een spannende strijd tussen Vuurkraal en Het naveltheater. Het boek Vuurkraal werd met luid applaus bekroond. Het is een historisch verhaal dat de avonturen vertelt van Meyrem, een Moorse buikdanseres uit de entourage van hertogin Johanna van Bourgondië. Noëlla Elpers won in 2009 al eerder de Kleine Cervantes voor haar historisch verhaal Dolores.

De schrijfster kreeg de prijs uit handen van Schepen van Cultuur, Toerisme en Evenementen Annelies Storms. De prijs was ook dit jaar een in opdracht gemaakte tekening van de wereldwijd vermaarde (en in Gent wonende) illustrator Carll Cneut. De tekening werd ook gebruikt voor de affiche en een aandenken voor de jongeren.

Op het einde van deze geweldige dag mochten de jongeren de aanwezige auteurs interviewen en hun boeken laten signeren.

Op naar volgend jaar!

“De Kleine Cervantes – Jeugdliteratuurprijs” is een initiatief van WOCK (Werken in Onderwijs aan Cultuur en Kunst) i.s.m. de Stedelijke Openbare Bibliotheek Gent en de Kopergietery.

Bij ‘Wandelen door Gent 1913-1918’ willen we nog even stilstaan.

In 1913 werd in Gent een wereldtentoonstelling gehouden.
Wereldtentoonstellingen waren populair  sinds de tentoonstelling in Londen in het Crystal Palace in 1851. Na Londen en Parijs (de Eiffeltoren is een blijvende getuige) volgden ook Belgische steden zoals Brussel, Luik en Antwerpen. Gent kon niet achterblijven.
Het initiatief werd genomen door enkele industriëlen die al snel de stad konden overtuigen. Burgemeester Emile Braun voerde reeds jaren een gedurfd plan uit om de Kuip van Gent te renoveren en het geschikte moment leek gekomen om Gent in zijn nieuwe gedaante aan de wereld te tonen. Er werd een extra inspanning geleverd om voor 1913 klaar te zijn.
De renovatie van de Kuip heeft het beroemde zicht op de drie torens opgeleverd. Vroeger waren de Sint-Niklaaskerk, het Belfort en het Gravensteen omringd door  kronkelende straatjes. Braun heeft de monumenten vrijgemaakt door de huizen af te breken. Vanop de nieuwe Sint-Michielsbrug kon de bezoeker van Gent al dit fraais bewonderen  en meteen een blik werpen op de gerestaureerde gevels van de Graslei.
De tentoonstelling had plaats op het terrein van het Citadelpark en rond het Sint-Pietersstation op de gronden waar later het Miljoenenkwartier is ontstaan. Het station werd trouwens speciaal voor de tentoonstelling gebouwd.
Verschillende landen waren aanwezig met een eigen paviljoen. Frankrijk trad sterk op de voorgrond. Duitsland nam officieel niet deel maar was vertegenwoordigd door de industrie onder leiding van het Krupp-concern.  De paviljoenen zijn na de tentoonstelling afgebroken want het waren maar tijdelijke constructies:  metalen of houten frames met pleister erop. Daarom is er slechts één gebouw overgebleven: het feest- of floraliënpaleis.
1913 was een hoogtepunt voor Gent. De tentoonstelling lokte 9,5 miljoen bezoekers en liet een schuldenput van 4,5 miljoen frank (25 miljoen euro) achter.
Daarna kwamen de Duitsers. Burgemeester Emile Braun is erin geslaagd door onderhandelingen bloedvergieten bij de bezetting van Gent in 1914 te voorkomen. Maar deportaties van werklieden kon hij niet vermijden. Op het einde van de oorlog is hij trouwens zelf naar Duitsland weggevoerd.
De sporen van de tentoonstelling en de oorlog kunt u terugvinden in een nieuwe gids voor Gent:  ‘Wandelen door Gent: 1913-1918 : van wereldtentoonstelling tot wereldoorlog’.

Kristine De Messemaeker, afdeling Non-Fictie, collectie Gent

Tijdens de blok- en examenperiode – van maandag 29 april 2013 t.e.m. zaterdag 29 juni 2013 – kan je als student opnieuw gebruik maken van een stille studiezaal in de Achilles Musschezaal (in bib Zuid op de tweede verdieping, via de eerste traphal).

De studiezaal is open:

• ma. – do.: 10u – 18u45
• vr. – za.: 10u – 16u45

Om het voor iedereen zo aangenaam mogelijk te maken, gelden volgende afspraken:

• respecteer de stilte
• eten is niet toegelaten
• geen toegang tot de terrassen
• laat geen persoonlijke bezittingen onbeheerd achter
• laat de tafels staan
• ga niet op of aan het podium zitten

Opgelet:

• Op wo. 1 mei is de bibliotheek gesloten.
• Op ma. 6 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.
• Op do. 9 mei is de bibliotheek gesloten.
• Op di. 14 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.
• Op wo. 15 mei is de studiezaal open vanaf 11 uur.
• Op do. 16 mei is de studiezaal gesloten.
• Op vr. 17 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.
• Op ma. 20 mei is de bibliotheek gesloten.
• Op di. 21 mei is de studiezaal open tot 12.30 uur.
• Op do. 23 mei is de studiezaal open vanaf 14 uur.
• Op vr. 24 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.
• Op di. 28 mei is de studiezaal open tot 12.30.
• Op wo. 29 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.
• Op do. 30 mei is de studiezaal open vanaf 13 uur.

Andere plaatsen in Gent waar je in stilte samen kan studeren vind je hier.

Alvast veel succes met de examens!

Op Wereldboekendag kan je de rijke traditie van de wereldliteratuur ten volle ontdekken. Stichting Lezen biedt op een interactieve literaire wereldkaart honderden titels aan die verhalen bevatten over andere culturen, andere volkeren, andere regio’s en landschappen…

In de Gentse bibliotheek (Zuid) wordt het meesterwerk Don Quichot van Miguel de Cervantes Saavedra (1547-1616) op de afdeling literatuur een maand lang gepresenteerd in zijn context van beïnvloeding. Dit boek van de Spaanse toneel- en romanschrijver werd wereldberoemd en wordt beschouwd als de allereerste moderne roman (1605-1615).

De schrijver Miguel de Cervantes Saavedra was eerst actief als soldaat op zee (Slag bij Lepanto, 1570) en als zwendelaar en belastingontvanger. Daarna maakte hij in Andalusië naam met een twintigtal toneelstukken, de herdersroman Galatea (1585) en Voorbeeldige novellen (1613). Zijn roem berust echter op de satirische ridderroman De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha. Die schreef hij in de gevangenis.

Don Quichot is het verhaal van een edelman die te veel romantische ridderromans leest en daarop als ronddolende naïeveling in gezelschap van zijn wijze knecht Sancho Panza tegen windmolens vecht in de streek van La Mancha (zie Marijke Arijs). Cervantes’ satire op de toenmalige Spaanse maatschappij en de verhouding tussen fictie en werkelijkheid is als filosofische en tragikomische roman nog steeds bijzonder actueel. In het tweede deel van de roman levert de schrijver ook commentaar op zichzelf en zijn eigen roman. Veel schrijvers uit alle culturen roemen Don Quichot als een van de beste boeken uit de wereldliteratuur én hun ideale boek.

Door welke voorgangers liet Cervantes zich inspireren? Wat heeft Don Quichot gemeen met Gargantua en Patagruel van Rabelais of Lof der zotheid van Erasmus? Wie waagde zich later nog aan dergelijke cervanteske verhalen? De ‘ridder met het droevige gelaat’ vond ook veel navolging: bij Sterne, Flaubert, Gogol, Melville…; ‘vechten tegen windmolens’ werd een staande uitdrukking voor vergeefs idealisme en ‘don quichotterie’ en ‘cervantesk’ benoemden definitief het genre van de satirische avonturenroman. In de Nederlandstalige literatuur komen Heer Bommel en Tom Poes van Maarten Toonder volgens Pieter Steinz nog het dichtst in de buurt van de oorspronkelijke Don Quichot. De volledige lijst met cervanteske titels vind u in de bibliotheek in Steinz ‘gids voor de wereldliteratuur’ Lezen etcetera (2003) in 104 meesterwerken.

Op donderdag 25 april wordt ook de 15de Kleine Cervantes Jeugdliteratuurprijs van de Stad Gent bekendgemaakt (zie de shortlist).

Jean-Paul Den Haerynck, literatuurafdeling

We hopen dat het probleem zo snel mogelijk opgelost kan worden.

Hij is druk in de weer om vooral nog eenzamer te worden. ’s Nachts ligt hij wakker en bedenkt hij nieuwe strategieën. Hij raakt zo geobsedeerd dat hij dieren die hij in het bos tegenkomt – slechts toevallig in het voorbijgaan! – alleen nog maar over eenzaamheid hoort praten, of ruziën, of vechten. Het wordt steeds stiller om hem heen, ijzig stil op het laatst. Dan geeft hij een brief aan de wind mee:

“Dieren, Zijn jullie mij vergeten, Ik besta nog.”

De egel

Help! De egel voelt zich zo eenzaam! Er is immers niemand eenzaam, zo lang er iemand aan hem denkt. Schrijf jij een mooie brief en/of tekening naar hem? De brievenbus staat in de jeugdbibliotheek aan de Zuid. De egel zal met gesloten ogen een winnaar trekken uit de brievenbus. Die mag met mama of papa woensdag 15 mei naar de première van De Eenzaamheid van de Egel (8+) in de Vlaamse Opera in Gent. De wedstrijd loopt tot en met maandag 6 mei. De gelukkige winnaar wordt ten laatste verwittigd op vrijdag 10 mei. Laat je contactgegevens na onderaan de brief, zodat de egel jou een e-mail kan sturen.

Veel succes!

Meer informatie vind je op de website van LOD.

De jeugdafdeling

Poëziecriticus en dichter Piet Gerbrandy en oprichter Deleu zelf lichten bij die gelegenheid verleden en toekomst van het blad toe, de dichters Ellen Deckwitz, Jo Govaerts en Anton Korteweg lezen voor en Harald Austbø speelt cello.

Het Liegend Konijn ontleent zijn naam niet aan de groteske van Paul van Ostaijen uit zijn Diergaarde voor kinderen van nu. Die werd – een beetje misleidend – 10 jaar lang op de achterflap afgedrukt, maar Deleu licht nu de sluier op.
De titel gaat terug op een handvest van het Internationaal Genootschap voor Taalvernuftelingen dat na de val van de Berlijnse Muur in 1990 in Boedapest was opgericht. Het meest illustere lid van het genootschap werd Hugo Claus, nadat hij op 8 februari 1998 de lof had gezongen van het konijn tijdens het beruchte programma Schalkse Ruiters op de Vlaamse Televisie. Andere leden waren afkomstig uit Hongarije, Polen, Joegoslavië, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en Nederland. Het genootschap ging voor de millenniumwisseling ter ziele.

Vanaf 2003 blies Deleu Het Liegend Konijn nieuw leven in. Het brengt twee keer per jaar uitsluitend nieuwe, ongepubliceerde gedichten, uit Vlaanderen en Nederland.
Honderden dichters hebben al aan Het Liegend Konijn meegewerkt. Ze vormen een bont gezelschap van jonge debutanten, rijpe poëten en oude meesters. Diversiteit en respect voor zeer uiteenlopende poëtica’s liggen aan de basis van deze kleurrijke waaier poëzie.
‘Dichters zijn ongeremder dan vroeger, misschien ook eenzelviger, doordat de maatschappij ondanks al haar zogenaamde openheid, zo dwingend neigt naar oppervlakkigheid en stuitend consumentisme,’ concludeert Deleu.

In de nieuwste aflevering 2013 staan 186 nieuwe gedichten van 32 dichters.

Sinds 2007 wordt in samenwerking met deBuren.be ook een tweejaarlijkse Debuutprijs Het Liegend Konijn uitgereikt. Winnaars waren Ester Naomi Perquin met Servetten halfstok (2007), Ruth Lasters met Vouwplannen (2007) en Lieke Marsman met Wat ik mijzelf graag voorhoud (2011).

Van woensdag 17 april tot en met dinsdag 11 mei kan u alle afleveringen van Het Liegend Konijn, de bekroonde bundels en de debuutbundels waaruit eerder gedichten in Het Liegend Konijn verschenen, bekijken, raadplegen en lenen in de poëziehoek op de literatuurafdeling van Bib Zuid. U kan er ook de winnende gedichten lezen (die in 23 Europese talen zijn vertaald, dat is namelijk een deel van de verdiende prijs).

Ook uitgevers weten inmiddels dat Het Liegend Konijn een echt ‘proefstation’ is, getuige het aantal dichters dat na publicatie in het blad ook met een poëziebundel kon debuteren: Y.M. Dangre, Delphine Lecompte, Sylvie Marie, Xavier Roelens, Lies van Gasse, Michaël Vandebril,…: een uitgebreidere lijst vind je in de bib.

‘Dichters zijn gangmakers voor wat er te gebeuren staat met de mens en de wereld. Zij beoefenen een unieke vorm van humanisme, ook in hun meest wanhopige verzen.’

Meer over het jarige Het Liegend Konijn in kranten en tijdschriften vind je hier.
Meer over Het Liegend Konijn op tv in ‘De Zevende Dag’ vind je hier.

Jean-Paul Den Haerynck, Literatuurafdeling

De ‘Inhoud/bespreking’ onder het kopje ‘Meer informatie’ bij de titelbeschrijvingen in de catalogus is tijdelijk uitsluitend te raadplegen in de hoofdbibliotheek Zuid.

Dit komt door een (technisch) probleem bij de leverancier ‘NBD Biblion’. De Openbare Bibliotheek Gent heeft dit probleem aangekaart bij de betrokkenen. Onze excuses voor deze tijdelijke onderbreking.

De bibliotheek heeft een abonnement op de literaire databank LiteRom. Daarin vind je duizenden boekrecensies en artikels over schrijvers uit Nederlandse en Belgische dag- en weekbladen. Die kan je raadplegen in de bibliotheek (via WIFI en op de internetpc’s).

Sinds oktober 2012 kan je die besprekingen en interviews ook raadplegen in de bibliotheek (tijdelijk uitsluitend in de hoofdbibliotheek Zuid) via de titelbeschrijvingen in de catalogus.

Als je een titel opzoekt kan je onder het kopje ‘Meer informatie’ klikken op de link ‘Inhoud/bespreking’. Dan opent een nieuwe pagina met 4 tabbladen (tijdelijk uitsluitend in de hoofdbibliotheek Zuid):

• Korte bespreking, zowel voor non-fictie als voor fictie.
• Van de uitgever = de achterflap van het boek, zowel voor non-fictie als voor fictie
• Recensies uit Nederlandse en Belgische dag- en weekbladen
• Over de auteur = interviews en algemene artikels

Je vindt recensies over Nederlandstalige literatuur (artikels sinds 1900), wereldliteratuur (artikels sinds 1976) en Nederlandstalige en vertaalde jeugdliteratuur (artikels sinds 1900).

Zowel over recente romans: bv. 6 recensies over ‘Feest van het begin’ van Joke Van Leeuwen of 15 interviews met Carlos Ruiz Zafón. Maar ook over klassiekers: bv. 47 recensies over ‘Het verdriet van België’ van Hugo Claus of 57 interviews met en algemene artikels over Annie M. G. Schmidt.

Wens je een print, log dan in op de internetpc’s in de bibliotheek en raadpleeg daar de catalogus. De internetpc’s zijn wel verbonden met een printer (10 eurocent per pagina).

Oek de Jong, Arnon Grunberg en Tommy Wieringa mogen een tweede keer de spanning verbijten want zij maken samen met Esther Gerritsen (Dorst), Elvis Peeters (Dinsdag) en Christiaan Weijts (Euforie) op 6 mei hun opwachting in het Amsterdamse Amstelhotel voor de uitreiking van de Libris Literatuur prijs. De kans dat Arnon Grunberg, die beide prijzen al enkele keren won, er zal opdraven is wellicht gering, benieuwd ben ik wel of Elvis Peeters’ partner en co-auteur Nicole Van Bael de televisie-camera’s zal trotseren.

In aanloop naar de prijsuitreikingen krijgt u alvast de kans zich in één en ander te verdiepen. Canvas start op 15 april met videoportretten van de GoudenBoekenuil genomineerden en op de site kan u de oordelen van de door Bent Van Looy geleide Lezersjury volgen. Die geven op 27 april een eindoordeel dat resulteert in de Prijs van de Lezersjury. Geen participerende lezers bij Libris Literatuurprijs, maar ook daar houdt men van video en zet de organisator zes videoportretten via media-partner Casa Luna (NCRV) op haar site.

Zoals gebruikelijk leidde de bekendmaking van de shortlists tot commentaar van de literaire critici. Vanuit Vlaanderen kan zeker opgemerkt worden dat Joost Vandecasteele (Massa) en vooral Koen Peeters (Duizend heuvels) misschien wel een trapje hoger hadden mogen staan. Her en der werden wat vraagtekens geplaatst bij het juryrapport voor de genomineerden van de Librisprijs. Die jury had het helemaal gehad met wat ze tijdens het selectieproces de ‘IKEA-roman’ was gaan noemen (“het boek lijkt als het ware geschreven met behulp van een handleiding”) en snakte “naar een robuust, ouderwets, ambachtelijk meubelstuk”.

Zelf ben ik blij met de nominatie voor Marja Vuijsjes Ons Kamp. Het is mooi dat een Vlaamse literaire jury oog heeft voor deze Nederlandse familiegeschiedenis waarin de auteur op heldere, aangrijpende en nauwgezette wijze verhaalt hoe het haar joodse familie voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog verging.

Voor gedegen prognoses over de kanshebbers kan u de komende weken wellicht terecht bij de Standaard der Letteren, De Morgen Boeken, De Volkskrant Boeken en NRC Boeken die beschikbaar zijn in de tijdschriftenhoek van de literatuurafdeling in de Hoofdbibliotheek. Aparte recensies per boek kan u ook in de Hoofdbibliotheek online lezen door per titel in de catalogus de knop “inhoud/bespreking” aan te klikken.

Johan Eeckhout, literatuurafdeling

Tijdens lezingen, workshops, debatten en een Filocafé kan elke geïnteresseerde meedenken met maatschappelijk geëngageerde filosofen en economen zoals Marc de Kesel, Ludo Abicht, Francine Mestrum en Glenn Rayp over de morele waarden die aan de grondslag van onze economie liggen en over mogelijke ethisch verantwoorde alternatieven.
Uitgangspunt is de malaise binnen het economisch denken, net nú die economische wetenschap haar maatschappelijke relevantie zou moeten bewijzen.

In de zoektocht naar de fundamenten van ons economische denken plaatsen hedendaagse economen sinds de crash van Wall Street in 1929 vaak de 2 invloedrijkste economische denkers tegenover elkaar: Milton Friedman (1912-2006) en John Maynard Keynes (1883-1946).
Friedman wordt als voorstander van de vrije markt als grote boeman afgeschilderd door Naomi Klein en in haar kielzog vele antiglobalisten. Zij houden zijn ideeëngoed verantwoordelijk voor de kloof tussen arm en rijk en spreken ronduit van een rampenkapitalisme.

Nobelprijswinnaar voor economie in 2008 Paul Krugman haalde daarentegen Keynes van onder het stof en onderstreept juist het belang van de ”sturende hand“ van Keynes, die stelde dat de overheid juist door investeringen de werkloosheid kan bestrijden en ons beschermt tegen een mogelijke deflatie. Voor alle duidelijkheid: Keynes was geen marxistische econoom.

Een genuanceerde analyse en tevens biografie over Milton Friedman vinden we terug in Red de vrije markt: de terugkeer van Milton Friedman van de Vlaamse econoom Johan Van Overtveldt.
Friedman richtte, aldus de auteur, zijn pijlen meer op de al even blinde volgelingen van Keynes dan op de grootmeester zelf!
Een niet onaardig detail is dat Van Overtveldt Friedman enkele keren in levenden lijve ontmoet heeft. Tijdens zijn laatste bezoek  in 2005 verklaarde Friedman aan de auteur dat hij zich zorgen maakte over een mogelijke zeepbel in de vastgoedmarkt in de VS, maar dat hij zijn vermoeden nog met harde cijfers moest bewijzen. Had Friedman maar meer ruchtbaarheid gegeven aan dat gevoel van naderend onheil !

En wat met Karl Marx? Zijn analyses blijven actueel, maar hij kon natuurlijk niet voorzien dat kapitalisten en proletariërs elkaar zouden omarmen in een consumptiekapitalisme, aldus filosoof Marc de Kesel.

De collectieverantwoordelijken van de afdeling non-fictie
(2de verdieping bibliotheek Zuid)

Gerda Dendooven wint een Boekenwelp voor Takkenkind, een grappig-absurd verhaal met een ernstige ondertoon, dat kleuters én lezers van alle leeftijden kan aanspreken. Dendooven was recent te gast in de Paarse Zetel in bib Zuid. Je kan hier het interview (her)beluisteren met de  flamboyante schrijfster-illustratrice.

(Lees hier het juryverslag van de Boekenleeuw en de Boekenwelpen 2013.)

De Boekenpauw voor het mooist geïllustreerde boek gaat naar Tom Schamp voor Het leukste abc ter wereld, een verbluffend en fantasierijk kijk- en leesboek voor beginnende lezers, op tekst van Sylvia Vanden Heede.

Deze Boekenpluim kunnen we gerust een ‘Gents’ product noemen: Mijn oma is van peperkoek is een voorleesboek vol verrassende illustraties van Sabien Clement i.s.m. Evelien De Vlieger (tekst) en Leen Depooter (vormgeving), creatieve dames die alle drie in Gent wonen.

(Lees hier het juryverslag van de Boekenpauw en de Boekenpluimen 2013.)

Wil je de winnaars zien glunderen met bloemen, een presse-papier of een cheque, dan kan je het fotoverslag bekijken van de uitreiking op 6 april in Oostende.

Met de Boekenleeuw en de Boekenpauw - een initiatief van Boek.be – bekroont een professionele jury elk jaar het beste en het mooist geïllustreerde kinder- en jeugdboek in Vlaanderen. De Boekenwelpen en – pluimen zijn eervolle vermeldingen in andere categorieën dan de winnaars van de Boekenleeuw en -pauw.

Wie de favorieten zijn van de jonge lezers zelf, dat weten we pas na het grote KJV-feest in Brugge op 12 mei. De KJV-juryleden van Bib Gent maakten alvast hun top 3 bekend op 2 maart. Deze 6 x 3 topboeken staan nu in de kijker in jeugdbib Zuid.

Myriam Verreycken, voor de jeugdbib

Er zijn rondleidingen om 10, 11, 14, 15 en 16 uur (duur: 1 uur)

Reserveren is verplicht: 09/210 10 10.

Een paar fragmenten uit onze magazijnwerken als smaakmaker:

De wonderlijke avonturen van Cies Slameur : Gentsch koetsier en soldaat (1925):

Geheel den dag was zij van huis weg om den kost te verdienen. Te Gent, aan de Zuidstatie, tusschen de zes boomen van het plankier daar juist voor den grooten ingang, zitten er vier oude wijvekens en éénen vent met een houten been. Zij verkoopen appelsienen, spekken en kraakamandels, harde mastellen, kaneelkoeken, harde eiers, noten, vijgen, appelen, peren en pruimen, alles navenant den tijd en het seizoen. Awel, daar juist in het midden, op de rechterhand van den vent met zijn houden been, daar zat mijn Meetje voor haar kraam…

Gand et l’exposition universelle 1913 : unique publication en quatre langues:

De stad Gent, die hare prachtige Internationale Tentoonstelling komt te openen, is eene stad die om haar roemvol verleden als om de bedrijvigheid van haar hedendaagschen handel en van hare nijverheid een bezoek overwaard is.
Het ontwerp om te Gent eene Wereldtentoonstelling op te richten, dagteekent van het jaar 1905. Nauwelijks had de Stad Luik de poorten harer tentoonstelling gesloten, of eenige Gentenaars vatten de gedachte op ook eene grootsche betooging tot stand te brengen, ten einde Arbeid en Vrede te verheerlijken; om kort te zijn, zij wilden eene tentoonstelling oprichten op Vlaamsch gebied.De gedachte was stoutmoedig en velen vonden haar zelfs vermetel, doch vol vertrouwen besloten de mannen die het plan hadden vooruitgezet, het kost wat kost te verwezentlijken …

Iedereen is welkom op zaterdag 20/04 van 16 tot 17u of woensdag 24/04 van 12.30 tot 13.30u  in de Achilles Musschezaal in de hoofdbib. Inschrijven kan in de bib, via mail of op 09 266 70 00.

Trouwens, de jury van de Prix Goncourt bevestigde Lévi-Strauss dat ze het in 1955 gepubliceerde boek zeker met deze prijs zouden bekroond hebben indien het een fictie-werk was geweest. Het boek had nl. veel literaire verdiensten en de auteur getuigde van stilistische talenten (de slotparagrafen zijn bijna poëzie), maar Tristes tropiques kan inderdaad geen roman genoemd worden. Hoewel het Lévi-Strauss’ oorspronkelijke bedoeling was om er een soort roman zoals Heart of Darkness van Joseph Conrad van te maken, dat zich in het Amazone-gebied zou afspelen. Maar Lévi-Strauss, een groot bewonderaar van Marcel Proust overigens, vond dat het schrijven van zo’n literair boek niet vlotte, was niet tevreden over de kwaliteit ervan en schoof uiteindelijk die plannen opzij. Hij behield de titel en een paar fragmenten maar schreef een totaal ander werk.

Geen reisverslag, geen roman, geen autobiografie, ook geen verzameling  essays  en al helemaal  geen doorwrocht antropologisch werk. Sommigen proberen dit originele boek dan maar  in twee woorden te omschrijven als een “filosofische exploratie” of een “intellectuele zwerftocht”, maar ook deze omschrijvingen schieten te kort.

Eigenlijk doorvlecht de auteur in Tristes Tropiques zijn herinneringen aan zijn reizen in het Amazone-gebied met beschouwingen over zijn motieven om als ex-student filosofie antropoloog te worden, met zijn visie op de culturele antropologie en de talrijke inherente  paradoxen die deze wetenschap kenmerken, met  filosofische reflecties en kritieken op de existentialisten en andere filosofische stromingen, met uitweidingen over religies zoals islam en boeddhisme, met reminiscenties aan zijn reizen naar Zuid-Azië en ervaringen in India en Pakistan, met literaire stukken uit zijn “mislukte roman”, zoals een 7 pagina’s lange beschrijving van een zonsondergang, met een samenvatting van een toneelstuk dat hij tijdens zijn verblijf in de Braziliaanse jungle schreef, met eigen gedichten, met mijmeringen over de klassieke muziek die tijdens het reizen door zijn hoofd speelt, enzovoort enzovoort…

En nee, hoewel je meegevoerd wordt door de herinneringenstroom van de auteur en verrast wordt doordat hij af en toe plots van onderwerp, van plaats en van tijd verandert is dit noch een onsamenhangend, noch een gekunsteld, noch een moeilijk boek. Het vestigde zijn reputatie in het midden van de twintigste eeuw want hij bereikte er een zeer groot publiek mee dat zijn latere, moeilijker boeken over antropologie nooit zou lezen. Lévi-Strauss was nl. de grondlegger van het structuralisme in de antropologie en daarmee ook één van de absolute kopstukken van de nu wat gedateerde “structuralistische school” in de filosofie en de sociale wetenschappen.

Dit veelzijdige, caleidoscopische en vlot leesbare boek begint met een requisitoir tegen het reizen en (pseudo)-ontdekkingsreizigers in het bijzonder – de  beroemde eerste zin van het boek “Ik heb een hekel aan reizen en ontdekkingsreizigers.” laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Lévi-Strauss zou na zijn Braziliaanse exploraties zelfs nauwelijks nog etnografisch onderzoek op het terrein uitvoeren ; zijn antropologisch werk bleef ondanks zijn wantrouwen t.o.v. de filosofie en de metafysica in het bijzonder altijd meer gericht op abstracties en theorievorming dan op empirisch onderzoek ter plaatse.

In Tristes tropiques kan de lezer af en toe al even proeven van een aantal van deze theorieën in embryonale vorm, die hij later zou uitwerken en proberen te bewijzen. Zijn theorieën zouden later een grote invloed hebben op andere structuralistische, maar ook op poststructuralistische en postkolonialistische filosofen en zouden de weg bereiden voor de poststructuralistische en anti-humanistische hoofdstroming in de Franse filosofie van de jaren 70 en 80. Maar om dit boek te waarderen hoef je absoluut niets over Lévi-Strauss zelf of over zijn theorieën te weten -  laat staan het daar volledig mee eens te zijn.

Even een concreet voorbeeld uit Tristes Tropiques aanhalen dat Lévi-Strauss’ denken illustreert. Lévi-Strauss zocht nl. steeds naar onbewuste, universele structuren en bipolaire tegenstellingen die zich op allerlei terreinen (zoals in verwantschapsstructuren, mythes, kunst…) in een samenleving zouden uiten en de maatschappij determineerden. Verborgen structuren beheersten volgens hem het denken en handelen van mensen in een samenleving. In het stuk over de Bororo- en de Caduveo-indianen komt dit nog het meest tot uiting: hij meende bv. dat de patronen in de lichaamsbeschilderingen van de Caduveo een onbewuste afspiegeling waren van de verwantschapsstructuren en plattegrond van de dorpen van de naburige en verwante Bororo-stam. De invloed van Sigmund Freud op Lévi-Strauss is hier duidelijk merkbaar, ondanks het feit dat hij zelf de antropologie op een meer natuurwetenschappelijke basis wou grondvesten.  De psychoanalyse, het marxisme en de geologie worden in Tristes Tropiques immers als inspiratiebronnen door Lévi-Strauss genoemd om antropoloog in plaats van docent filosofie te worden. Hij ging er van uit dat deze wel zeer uiteenlopende “wetenschappen” (marxisme en psychoanalyse werden in de jaren 50 door een groot deel van de intellectuele elite nog als wetenschappen beschouwd) een “andere, verborgen werkelijkheid” onder de zichtbare werkelijkheid blootleggen. En die richting zou later ook zijn eigen “structurele antropologie” opgaan. Ook de volgende passage in “Tristes Tropiques” geeft daar al een voorsmaakje  van:

“Wat een dorp een dorp maakt is dus niet de grond waarop het staat noch de hutten, maar een bepaalde structuur (…). Zo wordt ook begrijpelijk hoe het komt dat de missionarissen alles vernietigen als ze de traditionele ordening van het dorp verstoren.”

Dit citaat illustreert tevens hoe Lévi-Strauss in het boek regelmatig de vreselijke gevolgen van de kolonisatie op de oorspronkelijke bevolking betreurde. Hij vreesde dat er enkele tientallen jaren later nauwelijks nog indianen meer zouden overblijven – laat staan dat ze hun traditionele levenswijze zouden kunnen behouden. (Zijn vooruitzichten bleven gelukkig vooralsnog iets te pessimistisch: vanaf de jaren 70 verbeterden de levensomstandigheden van de Braziliaanse indianen en groeide hun bevolking weer snel aan.) Sommige bladzijden van het boek krijgen hierdoor een melancholisch tintje, want hoewel de auteur over het algemeen een vrij nuchtere observator is, staat die “Tristes” niet voor niets in de titel. Maar toch zijn ook licht-ironische passages het boek niet vreemd:

“De voorbereidingen voor een etnografisch expeditie naar Midden-Brazilië worden getroffen op het kruispunt van de rue Réaumur en de boulevard du Sébastopol. Daar bevinden zich alle groothandelaren in fournituren, daar zijn naar verwachting de artikelen te vinden die voldoen aan de kieskeurige smaak van de indianen.”

Lévi-Strauss schetste ondanks al zijn scherpe uithalen naar de Westerse samenleving en zijn bijna fatalistisch mededogen met hun lot hoegenaamd geen geïdealiseerd beeld van de Braziliaanse indianen. Voorstellingen van “nobele wilden” zijn het boek helemaal vreemd ondanks het feit dat hij een bewonderaar was van Jean-Jacques Rousseau: “onze leermeester, Rousseau, onze broeder, (…) aan wie elke bladzijde van dit boek opgedragen had kunnen zijn”. Maar hij had een betwistbare visie op Rousseau: hij ontkende nl. dat deze de “natuurstaat” van “de wilde” zou verheerlijken.

Of je het er nu mee eens bent of niet, het zijn juist tal van dergelijke eigenzinnige  filosofische exploraties,  intellectuele zijsprongetjes  en literaire vingeroefeningen, die het boek zoveel meer diepgang geven dan het eerste het beste reisverslag. Tristes Tropiques staat op plaats 20 in Le Mondes “100 boeken van de eeuw”. Voor Ton Lemaire, de Nederlandse culturele antropoloog en filosoof, die een nogal hagiografisch boek over Levi-Strauss schreef, waarin hij vooral minder bekende  nevenaspecten van zijn werk behandelt,  is Tristes tropiques één van de vijf werken die hij zou meenemen naar dat mythische onbewoonde eiland.  Als er in de boot naar dat eiland plaats is voor een niet al te kleine boekenkast mag het wat mij betreft ook mee.

Wouter De Raes, collectie geschiedenis

Boek op Bezoek is een samenwerking tussen de bibliotheek en Brede School Gent.

We nodigen je uit op de lancering van de boekenruilkast op 3/04, tussen 14 en 17u. Nadien kan je er telkens terecht tijdens de openingsuren van de bib. Je vindt de bibliotheek in de Driesstraat 99, 9050 Ledeberg

Welke boeken mogen geruild worden? Leesboeken, kookboeken, kinderboeken, recente informatieve boeken, strips,… die in goede staat zijn. Zowel boeken in het Nederlands als in andere talen zijn welkom.

De boekenruilkast is een initiatief van de transitiegroep Ledebrugge  met medewerking van Bib Ledeberg.

De Indische cinema staat bekend om glitter, glamour, show en kitsch. Wij gaan hun manier van werken achterna. Lachende, hoge, zweverige stemmetjes maken de muziek. De deelnemers maken zelf de theaterscènes en de dansen. Zelfverzonnen verhalen combineren we met Indische dans.

Deze workshop is voor kinderen van 6 tot 9 jaar. Deelnemen is gratis, maar je moet wel reserveren: 09/266 70 00 of bibliotheek@gent.be

Maar haast je, er zijn slechts enkele vrije plaatsen.

Baby’s en boeken? Natuurlijk!

In de eerste levensjaren wordt de basis gelegd voor lezen en leesplezier. Kinderen die van bij de geboorte verwend worden met boeken, liedjes, versjes en verhalen leren veel nieuwe woorden en zinnen. Ze zijn taalvaardiger, kunnen later sneller zelfstandig lezen (en lezen graag) en kunnen beter rekenen. Samen in een boekje kijken versterkt bovendien de band tussen ouder en kind.

Met het project Boekje Proef laten we baby’s en peuters proeven (ook letterlijk!) van boeken. Het boekenaanbod van de kinderdagverblijven en onthaalouders wordt uitgebreid met een collectie van de Bib, kinderbegeleiders volgen een vorming met voorleestips en er worden voor de ouders en kinderen rondleidingen georganiseerd in de plaatselijke bibliotheek.

Voor elk kind wat wils.

Welk boek kies je dan voor je baby en met welke verhalen kan je je peuter boeien? We delen hier een handig overzicht van Stichting Lezen:

De eerste maanden
Een baby voelt (en proeft) graag knisperboekjes, badboekjes, stoffen boekjes en houdt van felle kleuren. Laat ze overal in huis rondslingeren, want je kind leert boekjes al spelenderwijs kennen. In het begin heeft je baby misschien enkel plezier in het omslaan van de pagina’s. Laat hem gerust experimenteren. De prenten bekijken volgt later wel.

Na 1 jaar
Na ongeveer een jaar wordt je kind handiger met kartonboekjes. Felle kleuren, flapjes en eenvoudige afbeeldingen van dagelijkse dingen zoals speelgoed en eten, zijn ideaal. Je kan vertellen wat je ziet, geluiden nabootsen en inspelen op de reacties van je kind. Je baby begrijpt al veel meer dan hij kan zeggen! Tips van de Bib: Wat is het mooi donker, Sssst slapen, Mmmm eten, Kijk mij nou, Poesje mauw, Dag boek, dag zon, dag koek, Auto boem, Broem! , Toeta, Boem, Kijk je mee? Wilde dieren, Welterusten!, Kom je eten? , Groaarrr! Ik ben een leeuw, Wie is de kleinste?, De kar van de koning

Rond 2 jaar
Rond de leeftijd van twee jaar genieten kinderen van eenvoudige, herkenbare verhalen die een tikkeltje grappig of ondeugend zijn. Zoek je een geschikt boek voor je peuter? Ga dan niet op leeftijd af, maar speel in op wat je kind boeit. Wil het een verhaal of een aanwijsboekje? Zoek boeken die aansluiten bij zijn leefwereld: aankleden, in bad gaan, boodschappen doen, afscheid nemen, een nieuw broertje of zusje. Je peuter houdt van veilige, herkenbare verhalen met figuren die net als hij ondeugend, nieuwsgierig en tegendraads zijn! Tips van de Bib: Kaatje en de oppas, Op de grote wc, De kleertjes van Karel, Het grote knuffelboek, Konijn is vies, Karel gaat naar school, Anna poetst haar tanden, Kaatje helpt mama, Tarari tararera, Kikker is jarig, Mama kwijt, Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft, Anton en de blaadjes, Kom bij mij, Ik zou wel een kindje lusten, Waarom lig jij in mijn bedje?

Liedjes en versjes
Samen eenvoudige rijmpjes opzeggen en kinderliedjes zingen vindt je kind heel prettig. Het geniet van klank, ritme, intonatie en van jouw aandacht. Een baby begrijpt schoot – en wiegeliedjes nog niet, maar herkent wel snel de melodie als hij een liedje vaak hoort. Herkenning doet hem lachen en herhaling prikkelt hem tot nabootsing. Stimuleer je baby tot meebewegen, wiegen of meeklappen. Een peuter probeert al vlug om zelf mee te zingen. Tips van de Bib: Een schaap met witte voetjes, Eén twee drie vier: een scala van kinderliedjes, Ik zie je wel, ik hoor je wel, Kapitein Winokio presenteert: handjes draaien, Ozewiezewoze, Wie knipt de tenen van de reus?

Meer boekentips vind je op de nieuwe boekenzoeker 0 tot 8 jaar of op Pluizer.

2013 – Jaar van het Voorlezen!

Stichting Lezen organiseert in 2013 het Jaar van het voorlezen en wil zoveel mogelijk mensen – kinderen én volwassenen – laten ervaren hoe waardevol voorlezen is. Niet alleen omdat het leuk en gezellig is, maar ook omdat het goed blijkt voor de ontwikkeling. En dat is niet alleen het geval bij kleine kinderen: ook wanneer kinderen zelf al kunnen lezen, heeft voorlezen zin.

Alle activiteiten van het Jaar van het voorlezen vind je op de uitinvlaanderen.
In de hoofdbib Zuid vindt er elke eerste zaterdag van de maand een voorleessessie voor kleuters plaats, van 10u30 tot 11u15 in de jeugdafdeling. Ook Het Huis van Alijn zet voorlezen een jaar lang in de kijker en start in de paasvakantie met verhalen voor grote en kleine oren.

Patricia Huyghe

Sinds een jaar werken zij onder de deskundige begeleiding van de Gentse glaskunstenares Veerle Verschooren aan een persoonlijk werkstuk in het sociaal-artistiek project ‘Breekerruit’. Hun inspiratie haalden ze uit hun dagelijkse werkomgeving: in de kerken en andere historische gebouwen waar zij instaan voor het interieuronderhoud, zien zij dagelijks indrukwekkende glas-in-loodramen.

De verrassende eindresultaten stellen zij graag voor aan het brede publiek in bib Zuid. Kunstfotograaf Sacha Jennis toont er ook zijn foto’s van de creatie van de glaswerken Voor de opbouw van de tentoonstelling in de bibliotheek konden zij rekenen op medewerkers van Labeur/Recup-Design. Zij zorgden voor een originele inkadering van de glaswerken.

Gratis toegang tijdens de openingsuren van de bibliotheek.

De groep bestaat uit een tiental fotografen die regelmatig samenkomen uit vriendschap en uit liefde voor de fotografie. Ze werken steeds met projecten en thema’s. Zo toont deze tentoonstelling de levensbeelden van de fotografen en hun wereld.

‘De Vlotte Fotograaf’ is een initiatief van vzw Domos. Deze vzw werd opgericht door vier verenigingen uit de sector van geestelijke gezondheidszorg die zich samen willen engageren om huisvesting, begeleiding en dagactiviteiten aan te reiken aan mensen die er om psychische redenen nood aan hebben.

De tentoonstelling opent op zaterdag 30 maart om 11u. Iedereen is welkom voor een hapje en een drankje!

Meer info kan je krijgen in Bib Sint-Amandsberg. Voor een begeleide rondleiding kan je contact opnemen met Pascal De Bock Vzw Domos. (0491/34.08.14 of pascal.de.bock@vzw-domos.be)

Dichter, bloemlezer en vertaler Patrick Lateur, voorjaar 2011 nog te gast op onze Paarse Zetellezing, verwierf de prijs voor zijn vertaling van Homeros’ Ilias. Wrok van Troje die in 2010 verscheen.  Het juryrapport wijst op de goede ontvangst van het werk bij literatuurliefhebbers en critici, het hoge niveau van het vertaalwerk en het evenwichtig karakter. Tijdens de uitreiking verhaalde de laureaat hoe hij op zijn elfde voor het eerst met Homeros kennis maakte en zich vanaf zijn veertigste meer en meer op vertalingen toelegde. Na vertalingen van werk van o.a Leonardo da Vinci, Pindaros’ Zegezangen en Epiktetos kreeg hij de opdracht van Athenaeum Polak en Van Gennep om de Ilias te vertalen. Hij voltooide deze gigantische klus in 2010. Verrassend en origineel was zijn keuze voor de vijfvoetige jamben, dit terwijl zijn Nederlandse voorgangers de Ilias steeds in hexameters hebben vertaald. De vertaling werd daardoor minder plechtstatig en leunt dichter aan bij de spreektaal. Ook de oorspronkelijke Ilias – waarvan de ontstaansgeschiedenis niet zo helder is – werd in de Oudheid vaak gezongen en gereciteerd tijdens feesten waarop de heldendaden uit de Trojaanse oorlog in herinnering  werden gebracht.

Intussen is de vertaler in zijn met boeken volgestouwde werkkamer ochtend na ochtend met het vertalen van de Odyssee in de weer. Die vertaling van de omzwervingen en thuiskomst van de Griekse held Odysseus na de Trojaanse oorlog zou in 2014 verschijnen. Korte fragmenten daaruit verschenen al in een themanummer van het tijdschrift Vlaanderen, november 2012, vergezeld van schilderijen van kunstenaar Koen Broucke. Ook rond de Ilias is er nog een en ander te verwachten, najaar 2013 verschijnt een luisterboekversie en voorjaar 2014 worden voorleesmarathons gepland.

Tot slot melden we nog dat Patrick Lateur  de Gentse bibliotheek een warm hart toedraagt en onze collecties vaak consulteert. Dit deed hij o.a. voor zijn bloemlezing Italië in 100 brieven. Van Plato tot Pasolini waarvoor hij de bibliotheek in het voorwoord bedankt.

Johan Eeckhout, literatuurafdeling.

Jaarlijks nemen meer dan 3.000 atleten deel aan de 19 verschillende sportdisciplines van dit vier dagen durende evenement. Om dit alles in goede banen te kunnen leiden, kan de organisatie rekenen op ongeveer duizend vrijwilligers per dag. Uiteraard krijgen zij ook de steun van 1.200 coaches en de familieleden van de atleten.

Naast de aangepaste competities op de geschikte sportsites in Gent worden ook een aantal andere initiatieven georganiseerd. De niet-sporters kunnen hun emoties uiten doormiddel van kunst. Deze kunstwerken worden dan tentoongesteld in verschillende kunstgalerijen in het centrum van Gent. Daarnaast is er ook een fakkelloop en kunnen de atleten hun gezondheidstoestand gratis laten onderzoeken.

De Special Olympics wil gelijke kansen creëren voor mensen met een beperking. Het uiteindelijke doel is om deze mensen meer zelfvertrouwen te geven, hen vrienden voor het leven te laten maken en er vooral voor te zorgen dat zij groeien op sociaal en persoonlijk vlak. Op die manier zullen zij actiever worden in de maatschappij en meer durven participeren.

Dit uitzonderlijke gebeuren kunnen wij uiteraard niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Daarom loopt er van 3 april tot 12 mei een fototentoonstelling in de Bib Brugse Poort. De reeks foto’s brengen de sportende atleten met een verstandelijke beperking in beeld en zijn te bezichtigen tijdens de openingsuren van de bibliotheek.

Daithi Rua is geboren op 26 mei 1973 en groeide op in Shannonbridge, Ierland. Zijn ouders waren muzikanten en reeds op jonge leeftijd maakte hij deel uit van hun lokale folkgroep. Op zijn veertiende zette hij zijn eerste stappen als professionele muzikant en vijfentwintig jaar later is de muziek nog steeds zijn broodwinning.

Daithi werd in de beginjaren beïnvloed door de muziek van Christy Moore, The Dubliners, The Fureys en Davey Arthur. Later kreeg hij meer interesse voor het werk van andere singer-songwriters zoals Paul Brady, Luka Bloom, Guy Clark, John Prine en Steve Earle.
Daithi is ook belezen. Zijn favoriete lectuur bestaat uit biografieën, waargebeurde verhalen, geschiedenis en humoristische boeken.

Daithi Rua kwam in 1995 op uitnodiging van Vlaamse vrienden voor het eerst naar België en gaf een concert op een klein festival in Onkerzele, een deelgemeente van Geraardsbergen. In 2000 verhuisde hij naar Gent om vooral zijn muzikale loopbaan uit te bouwen maar ook de liefde speelde een rol.

Black Fox is Daithi Rua’s eerste album op een platenlabel en bevat 12 nummers die hoofdzakelijk in Gent werden opgenomen. Hoewel Daithi reeds vroeger albums uitbracht beschouwde hij ‘Black Fox’ als zijn beste werk.

Daithi Rua heeft reeds samengewerkt met artiesten zoals Kadril, Helen Flaherty (Andar, Shantalla) en Urban Trad. Hij deelde het podium met onder andere Clannad, The Waterboys, Mary Coughlan, Moya Brennan en Eleanor McEvoy.

Daithi’s motto is ‘Always dream and never fear’. Zijn nieuwe cd die eind deze maand verschijnt heeft dan ook de titel ‘Dream, Never fear’. Het album verschijnt in eigen beheer en is opgenomen en geproduced door Kai Loland in Oslo. Daithi kreeg voor het maken van het album financiële steun van privé-investeerders en organiseerde via de sociale media een succesvolle oproep aan vrienden en fans om exemplaren in voorverkoop aan te schaffen. Zonder hun hulp zou ‘Dream. Never fear’ niet zijn uitgegeven.

Tijdens de library sessions zal Daithi zowel nummers uit Black Fox als uit zijn nieuwe album spelen.

Het volledige programma van de library sessions voorjaar 2013 vind je hier.

Volgende fragmenten zijn opgenomen tijdens de library sessions van 9 maart 2013 :

Imaginary Family – The Bird Watcher

Imaginary Family – Please stop staring

Philippe Paelinck

De Week van de Hedendaagse Muziek besteedt uitgebreid aandacht aan de twee themavelden die aan het IPEM al vijftig jaar geëxploreerd worden : wetenschap en muzikale expressie.
In 1963 werd het IPEM opgericht als een joint venture tussen de Belgische Radio en Televisie Omroep (BRT) en de toenmalige Rijksuniversiteit Gent. In het begin stonden de nieuwe muzikale technologieën en geluidsexperimenten centraal. Het IPEM is nu voornamelijk een onderzoekscentrum van het departement Muziekwetenschap.
Het archief van het Gentse Instituut voor Psychoacoustica en Elektronische Muziek bestaat uit twee delen : het eigen archief met ongeveer duizend banden en het archief van componist Louis De Meester met nog eens achthonderd tapes. Zij bevatten niet altijd afgeronde composities maar ook geluidsfragmenten en concertopnamen.

Tijdens de Week van de Hedendaagse Muziek zijn diverse lezingen gepland. Je kan uitvoeringen bijwonen van het werk van onder meer Luciano Berio, Allain Gaussin, Kristof Lauwers, Pierre Bartholomée, Karel Goeyvaerts, Karlheinz Stockhausen, Helmut Lachenmann, Hans Roels en Lucien Goethals. Op het programma staat ook een concert van composities die studenten schreven met stadscomponiste An Pierlé als muze.

Het volledige programma vind je hier.

Philippe Paelinck

In het boek  Supporters : leven voor de koers plaatsen fotografen Thomas Sweertvaegher, Gert Verbelen en Jelle Vermeersch nu eens niet de wielergoden maar hun fans in het daglicht. Prachtige foto’s langs het parcours leggen niet alleen de intense beleving vast maar ook een stuk van de Vlaamse ziel.

Nergens anders is men zo wielergek als in België. In Land van de koers zijn Michel Wuyts en Stijn Vlaeminck onze gidsen door koersend Vlaanderen. Legendarische wielerplekken, nijdige hellingen, wielermonumenten en –cafés, fietsroutes in elke provincie passeren allemaal de revue.

En over enkele dagen is het hek helemaal van de dam met Flanders Classics, de wieler-14-daagse waarin Dwars door Vlaanderen, Gent-Wevelgem,  de Ronde van Vlaanderen, de Scheldeprijs en de Brabantse Pijl gereden worden en alle grote profploegen in Vlaanderen vertoeven. Bovendien is het dit jaar een heel bijzondere editie want Vlaanderens Mooiste, de Ronde van Vlaanderen, is 100 jaar oud. Deze verjaardag wordt herdacht in een aantal lezenswaardige uitgaven.

100 jaar de Ronde van Vlaanderen 1913-2013 vertelt in woord en beeld het verhaal van de Ronde, de legendarische winnaars, de machtsexplosies, de dramatische momenten.
In 100 x de Ronde presenteert Rik van Walleghem 100 opmerkelijke weetjes. (Waarom was het ‘Koarle’ van Wijnendaele die zijn volk leerde lezen?)
Ook het Nederlandstalige literaire wielertijdschrift  De Muur feliciteert de Ronde met een speciaal voorjaarsnummer. Vanaf 21 maart ligt bovendien het nieuw Vlaams wielertijdschrift Bahamontes  in de winkel met een bijdrage over de allereerste Ronde van Vlaanderen.
Maar vooral Het Vlaanderen van de Ronde is er eentje om op de boekenplank te hebben. Zoals ook in zijn andere boek over de Ronde van Frankrijk maakt Jeroen Wielaert een eigenzinnige reis door het historisch (wieler)landschap. De bijzondere band tussen de wielerklassieker en de Vlaamse regio, met zijn rijke geschiedenis en cultuur staan hier centraal zodat het boek eerder een reis- dan een wielergids is. Bijdragen van Tom Lanoye,  Dimitri Verhulst, Hugo Camps en anderen maken het tot een zeer boeiend geheel.

Wil je zelf als fietser alles aan den lijve ondervinden, het genot van afzien proeven, dan vind je in Vlaams toppenboek , 20 mythische Vlaamse bergen of  Fietsgids voor de wielerklassiekers  alle informatie om er tegen aan te gaan.

Als laatste mag zeker het boek Velo: 2nd gear : bicycle culture and style niet vergeten worden.  In dit stijlvolle fotoboek krijg  je een bonte verzameling van legendarische, maar ook gekke, creatieve en tot de verbeelding sprekende fietsen te zien. Zo staan er ook een paar foto’s in van de Retroronde.  Dit is een sedert 2007 jaarlijkse fietsmanifestatie waarin op retrofietsen en in retrokledij een deel van het Ronde van Vlaanderenparcours wordt afgelegd. Ook dit is wielerzot Vlaanderen…

Naar aanleiding van Flanders Classics is er vanaf 25 maart een tijdelijke boekenstand  over wielersport te vinden op de 3de verdieping van Bib zuid.

Dirk Bruneel, collectie sport

Sinds zijn dood is er veel aandacht geweest voor Claus: herdenkingsprogramma’s (zoals dit voorjaar Saint Amour), de documentaire Wreed geluk, het heropvoeren van zijn toneelklassiekers (Een bruid in de morgen; Suiker, Vrijdag), de heruitgave van zijn bekende romans De verwondering, Omtrent Deedee en Het verdriet van België (in 1984 al een commercieel succes van ruim 100.000 verkochte exemplaren), toneelbewerkingen van zijn late romans (De geruchten; Onvoltooid verleden) en hommages en studies (van Patrick Conrad, Marc Didden, Josse de Pauw, Kevin Absilis…). Ook Steef Verwee’s muziekproject Claus on the rocks (1979) werd in de Gentse Scala hernomen als Liefste ellendeling.
Net voor Claus’ overlijden werd zijn briefwisseling met Roger Raveel nog gepubliceerd, en uit zijn literaire nalatenschap stelde Mark Schaevers De wolken samen.

Maar Claus had ook sterke banden met Gent: “Met bochten keer ik steeds terug naar het moederdorp. Mijn familie woont er, ik ken alle onderhuidse bewegingen in die stad,” zei hij. Hoewel hij hier academie liep, een tijdje gevelschilder was en jarenlang in Gent heeft gewoond – eerst in Oostakker, later aan de Predikherenlei (met de muurschildering van de befaamde Cobraschilder Asger Jorn), op de Sint-Jansvest en aan de Kasteellaan – was zijn omgang met de stad best wel moeizaam: de verveling was noodzakelijk om veel te kunnen schrijven, maar berucht is vooral zijn decennialange banvloek om nog toneel van hem in Gent op te voeren, nadat hij in 1964 was afgewezen als kandidaat NTG-directeur. Claus zette het de stad betaald in zijn toneelstuk Onder de torens (1993), dat het gekonkel in gesubsidieerde en politieke cenakels te kijk zet. Later werden de plooien glad gestreken en recent organiseerde het NTGent zelfs een ‘Clauskamp’.

Maar zijn binding met Gent bleek het sterkst in zijn meesterschapsproeven: De Oostakkerse gedichten (poëzie, tijdschriftpublicatie in Tijd en Mens o.d.t. Nota’s voor een Oostakkerse cantate) en Het verdriet van België (roman, waarin het Belfort, het Duivelsteen, de Graslei, de Sint-Baafskathedraal etc. figureren). Wie het stedelijk landschap aandachtig leest, kan Claus’ hoofdpersonen in De hondsdagen op de voet volgen door Gent, met een bus Hollandse toeristen in restaurant Angélica (alias Scala aan de Dendermondsesteenweg) verzeilen in Château Migraine of in Blindeman een heuvel aan de Blaarmeersen detecteren. Maar ook zijn verhalen spelen zich deels op Gentse locaties af, kijk maar in De zwarte keizer, De mensen hiernaast of Een zachte vernieling. En de Gentse ‘tribuun’ bij uitstek, Jacob van Artevelde, komt al voor in Het verlangen. Ook om uitspraken over de Gentenaars zat Claus niet verlegen, lees er ‘Drie steden’, in Natuurgetrouwer maar op na. Hij wijdde ook een gedicht aan koning Boudewijn, Een beeld in Gent.

Heel wat wetenswaardigs speelde zich in Gent af: zo werd zijn omstreden toneelstuk Het leven en de werken van Leopold II in 1972 voor het laatst opgevoerd in Theater Arena, de voorstellingen daarna werden in Brussel verboden. Zijn bewerking van Oidipoes In Kolonos werd gespeeld in de Sint-Baafsabdij, waarover hij in 1957 al een Klank- en lichtspel had geschreven voor de stad: Van de Vikings tot Keizer Karel (en zo dus eigenlijk ook ‘stadsdichter’ van Gent is geweest).
In 1979 eerde Gent hem met de driejaarlijkse Cultuurprijs van de stad (quasi zonder publiek, omdat de uitnodigingen om mysterieuze redenen niet tijdig verstuurd waren, zo wil de anekdote).

Hugo Claus was geregeld te vinden in De Hel en in de Hotsy Totsy, het artistieke café van zijn broer Guido aan de Hoogstraat (zie de Gentse poëzieroute), waar Het verdriet trouwens op 17 maart 1983 werd voorgesteld. Drie jaar later trok de succesvolle Claus-tournee ‘Suite flamande’ door de Vooruit. Zijn film Het sacrament (verfilming van Omtrent Deedee) figureerde op het Gentse filmfestival van 1989 en voor zijn 65ste verjaardag organiseerde Gent in 1994 een heus festival. Zijn zoon Thomas Claus (inmiddels zelf auteur) en zijn kleinzoon Anwar wonen nog in de Arteveldestad. Guido Lauwaert beweerde in Avenue Claus dat Hugo zelf op wel veertien adressen in Gent had gewoond, maar dat waren veelal praktische onderduikadressen om de fiscus te ontwijken en geen huizen waar de adem van de meester literaire kroonjuwelen produceerde. Claus was een fenomenale voorlezer van eigen werk, vooral van bijvoorbeeld Het graf van Pernath en Envoi, dat in de popsongversie van Absynthe Minded in 2009 de wereld rondging.

Wie mee in het archief van Claus wil duiken, kan vanaf 19 maart terecht op cobra en canvas. En wie wil weten wat er aan klassieke gedichten na Claus geschreven werd, kan in deze bloemlezing terecht.

Jean-Paul Den Haerynck, afdeling Literatuur

Inspiratie halend bij Chambres des amis, Track, Glimps. Rencontres de Arles… wordt de stad Gent die avond bezet met creatief talent van divers pluimage. Jonge beeldende kunstenaars, film- en animatiemakers, muzikanten, geluidskunstenaars en fotografen krijgen die avond de kans om op een niet vanzelfsprekende plaats hun werk te tonen. Het publiek krijgt de kans om kunst op een onverwachte manier te ervaren. Eénmalig, want alles start in de namiddag en sluit zijn deuren weer diezelfde avond.

Op 20 maart – dat is morgen – infiltreert een dozijn jonge dichters uw bibliotheek. TUMULT! Wij willen u besluipen met volzinnen, overvallen met woorden, verrassen met ongehoorde poëzieparels. TUMULT! Wij willen u vriendelijk bekogelen met verzen. TUMULT! Wij zullen u gedichten toesmijten, gefluisterd, gewauweld of uitgebazuind. Wij zullen u verbazen.

Op 20 maart – dat is woensdag – bent u welkom, heel erg welkom, in uw bibliotheek. Wij willen u graag enkele woorden toegooien.

TUMULT! is ook u die luistert. U die volzinnen vangt en er hoogst eigen verbanden mee smeedt. U die verzen ontwijkt, die woorden transformeert, die gedichten invult met persoonlijke mijmeringen. U die voorgelezen woorden transformeert naar poëzie.

Op 20 maart – dat is morgen – willen wij vanuit de bibliotheek poëzie laten uitwaaien over heel Gent. Wilt u ons luisterend oor zijn? En als poëzie toch uw ding niet blijkt te zijn, wees dan welkom op de andere locaties van TumultinGent.

Concreet:
16u-19u. Poëtische interventies in de bib door Charlotte Van Den Broeck, Kila van der Starre, Salomé Mooij en Omfloerst.
19u-23u. Poëtisch podium in de inkomhal en uitlopers op het zuidplein met Dorien De Vylder, Bardt Jacques, Salomé Mooij en Omfloerst.

In Gent krijgt 21 maart 2013 wel een geheel eigen invulling. Onder de noemer ‘De Gentse Lente’ nemen de Stad Gent samen met de universiteit en heel wat organisaties uit het middenveld symbolisch afscheid van hun ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’. Het Gentse schepencollege besliste om deze termen uit het bestuursakkoord te schrappen! Het evenement op Bij Sint-Jacobs is het sluitstuk van een breed gedragen campagne en wil een kantelmoment creëren voor een inclusief Gents Burgerschap.
Bekijk ook het filmpje Gent: Rauw en Onbesproken tegen Racisme, met de inbreng van talrijke Gentse bekende figuren, en gedeeltelijk opgenomen op het groendak van Bib Zuid.

Bibliotheek Gent zet in de week van 18 tot 22 maart de thema’s racisme en diversiteit in haar collectie in de kijker. Je vindt keuzelijsten zowel rond fictie als non fictie via de catalogus. Op de afdeling non-fictie (2de verdieping) is er een themastand.

Muziektheaterensemble de Veenfabriek, muziektheater Transparant en componist Wim Henderickx brengen een eigentijdse bewerking van de Griekse tragedie Medea. Peter Verhelst schreef een nieuwe versie van de mythe.

In het 18de eeuwse ‘Maddalena ai piedi di Christo’ van Antonio Caldara is de hoofdrol weggelegd voor de zondige Maria Magdalena, die aan de voet van het kruis vergiffenis krijgt van Jezus. Dit oratorium wordt opgevoerd door het Brusselse barokorkest Les Muffatti.

De vrouwelijke Afro-Amerikaanse a-capellagroep Sweet Honey in the Rock combineert de Afrikaanse koraalstijl met elementen uit de blues, gospel en jazz. De groep is opgericht in het begin van de jaren 1960 en hun Europese comeback start met het optreden in Gent.

Ook de voorstellingen van het muziektheatraal dansproject ‘The Wandering Womb’ van Joris Blanckaert en ‘Neeland’ een muzikale vertelling van Nic Balthazar zijn tijdens de lamentatieweek gepland.

Het volledige programma vind je hier.

Met een ticket van een concert tijdens de lamentatieweek in Muziekcentrum De Bijloke kan je van het kortingstarief genieten voor de tentoonstelling ‘Nerveuze vrouwen : twee eeuwen vrouwen en hun psychiaters’ in Museum Dr. Guislain.

Muziek met vrouwenleed als onderwerp komt ook nog aan bod na de lamentatieweek.
Op donderdag 2 mei 2013 is Stabat Mater van Arvo Pärt geprogrammeerd.
Het effect van oorlog op vrouwen wordt op woensdag 29 en donderdag 30 mei getoond tijdens de productie ‘Songs of Wars’. De Duitse componist Heiner Goebbels haalde zijn inspiratie voor een theatrale compositie uit Gertrude Steins memoires van haar leven in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Gertrude Stein beschrijft in ‘Songs of Wars I have Seen’ het dagelijkse leven van vrouwen in oorlogstijd.

Philippe Paelinck

Naast de verbeelding staat ook de Arabische literatuur centraal op het programma. De organisatoren willen niet voorbijgaan aan de politieke en sociale onrust in de Arabische wereld en nodigen op 22 maart de Syriër Khaled Khalifa, de Egyptenaar Khaled Al Khamissi, de Libiër Ibrahim Al-Koni en de Tunesiër Raja Ben Slama uit. Ook de Algerijn Boualem Sansal komt die dag getuigen over de invloed van de omwentelingen op zijn samenleving en schrijverschap.

Diezelfde Sansal opent het festival met een pleidooi voor meer verbeeldingskracht. De in het Frans schrijvende auteur (die pas op zijn 50e debuteerde) is een van de belangrijkste en meest geëngageerde Arabische schrijvers en hoewel zijn literaire oeuvre verboden is in zijn thuisland, wordt hij internationaal vertaald en geroemd.
Sansal betaalde een prijs voor zijn engagement toen hij in 2003 zijn job als directeur-generaal bij het Algerijnse ministerie verloor, nadat hij de opkomst van het moslimfundamentalisme in zijn land had aangeklaagd. Vorig jaar kwam hij ook in de pers omdat hem de ‘Prix du monde arabe’ werd ontzegd. Deze onderscheiding van de Arabische ambassades in Parijs werd een paar dagen op voorhand geannuleerd omdat Sansal naar Jeruzalem was afgereisd, waar hij met Israëlische schrijvers en intellectuelen had gedebatteerd op een literair festival. Wegens dat bezoek werd hij in de Arabische pers verketterd en kreeg hij zelfs bedreigingen.

Enkele dagen later ontving hij alsnog de bekroning bij zijn uitgeverij Gallimard, nadat de jury (met o.a. Tahar Ben Jelloun) gebroken had met de mecenassen van de prijs.
Naast talrijke literaire onderscheidingen ontving hij in 2011 ook de prestigieuze Vredesprijs van de Duitse boekhandels omdat hij “als gepassioneerd verteller, geestig en meevoelend, wederzijds respect en begrip tussen culturen bevordert”.
Samen met David Grossman nam hij ook het initiatief tot de wereldwijde beweging ‘Schrijvers voor de vrede’, die inmiddels de steun krijgt van honderden vooraanstaande auteurs.

Op 23 maart staat het Passa Porta Festival in teken van de “Lange nacht van het korte verhaal” met o.a. Anne Enright, Kristien Hemmerechts en Arnon Grunberg en op zondag 24 maart is er het groot “Parcours” met o.a. Uwe Timm, Geert Mak en A.S. Byatt.

Hartverscheurende keuzes zullen niet te vermijden zijn, want daarnaast zijn er nog boekvoorstellingen van Bart Moeyaert (‘Iemands lief’) en Karl Ove Knausgård (‘Zoon’, derde deel van zijn autobiografische romancyclus ‘Mijn Strijd’), workshops over boekillustraties voor jongeren, een expo over graphic novels, een literair fietsprogramma met Judith Vanistendael, … Afsluiten doet het festival met een reflectie over “de macht van de verbeelding” door Booker Prize-winnaar Julian Barnes.

Voor wie het programma eens zorgvuldig wilt uitpluizen, check het programma op de website of haal je programmakrantje op de literatuurafdeling van Bib Zuid.
De bibliotheek zorgde ook voor een keuzelijst met de deelnemende auteurs.

Ludovic Bouckaert, Literatuurafdeling

De invulling van het feest werd telkens bepaald door enthousiaste bibmedewerkers die met het thema aan de slag gingen. Zo kreeg het feest in de loop der jaren enkele vaste waarden: iets voor de kleutertjes in de voormiddag, een teaser in de inkomhal, auteursworkshops in de namiddag en een groot slotspektakel. Voor de auteursworkshops kozen we auteurs of illustratoren genomineerd door de Kinder- en jeugdjury Vlaanderen (KJV).
Met het oog op de nieuwe bib aan de Waalse krook rezen enkele vragen binnen het Jeugdboekenweekteam. Wat als we het publiek waar we tenslotte de Jeugdboekenweek voor organiseren eens de touwtjes in handen geven? Voor sommige collega’s een gek idee dat veel vragen oproept: programmeren we dan zelf niks? Hoe pakken we dit aan? Wie krijgt het voor het zeggen? Toch maar zelf enkele activiteiten plannen voor de zekerheid? We contracteerden de vijfde klassen van Nieuwenbosch en doopten hen tot onze VIP klas, we wilden hen actief betrekken, enthousiast maken en hen de gekste ideeën ontfutselen. Zo creëer je toch de beste ambassadeurs? Een experiment was geboren!

We doorliepen een heel traject met beide klassen. Ze kregen een VIP rondleiding achter de schermen, zonder te weten wat de bedoeling was. Je kan een verslagje lezen op de blog van de klas. Pas later kregen ze geleidelijk aan meer info over de Jeugdboekenweek, het thema en hun aandeel in het verhaal. We werkten rond het thema tijd, hielden een brainstorm over mogelijke activiteiten, werkten de ideeën concreter uit en stelden een top 5 samen met beide klassen.

TOP 5 5A

1. modeshow, historische kledij
2. slakkenrace
3. slaapfeestje
4. back to the future (auto of teletijdsmachine knutselen)
5. klokkenorkest

TOP 5 5B

1. toneel rond verleden heden en toekomst
2. quiz
3. cake en kookwedstrijd
4. speurtocht in de bib
5. spelletjes rond tijd

Met deze top 10 gingen de bibmedewerkers aan de slag. Het resultaat is het gevarieerde programma van het Jeugdboekenweekfeest waar alle ideeën in verwerkt zijn! We zijn terecht fier, en kijken met z’n allen uit naar de grote dag.
We bedanken de klassen, Juf Joyce, Juf Stefanie en juf Caroline voor hun inzet en enthousiasme!

Wil je meer lezen over dit participatietraject? Dat kan hier.

Jeugdboekenweek 2014.

Ben je een leerkracht in het vijfde leerjaar in een school in Gent, heb je dit gelezen en word je enthousiast van dit verhaal? Na een evaluatie van het project gaan we waarschijnlijk opzoek naar één of twee nieuwe VIP klassen die het voor het zeggen krijgen in de volgende Jeugdboekenweek. Stuur gerust een mailtje voor meer info!

De Nederlandse schrijfster en filosofe publiceerde over filosofen en dichters als Ingeborg Bachmann, Hannah Arendt en Lou Andreas-Salomé. Ze schreef romans zoals De liefde dus (2008) over Belle Van Zuylen en Blindgangers (2012), over een vriendengroep die op middelbare leeftijd terugkijkt naar hun studententijd.

Met haar pleidooi om anders aan te kijken tegen het fenomeen tijd oogst ze in 2009 een even onverwacht als terecht succes. Stil de tijd. Pleidooi voor een langzame toekomst, een filosofisch onderbouwd betoog voor de innerlijke tijd van reflectie en creativiteit groeide uit tot een bestseller. Heel recent schreef ze het nawoord bij een nieuwe vertaling van Virginia Woolfs Mevrouw Dalloway en publiceerde ze een essay in de verzamelbundel De waarheid is een vrouw en andere hedendaagse mythes.

De schrijfster is een graag geziene gast in het Nederlandse lezingencircuit maar was in Vlaanderen nog zelden te horen en te zien. Het interview met Griet Pauwels binnen de reeks Paarse Zetellezingen, op donderdag 21 maart van 12u30 tot 13u15 is dus een unieke kans om meer te horen van deze auteur.

Johan Eeckhout, literatuurafdeling

De kinderen van het 3de en het 4de leerjaar van het Muzische leerThuis ‘De Toverberg’ besloten om in september mee te doen aan de grote wedstrijd, het ontwerpen van een droombibliotheek. Ze hebben hun inspiratie gehaald uit de werken van Joan Steiner, een auteur en illustrator van kinderboeken. Ook bezochten ze op de tentoonstelling Track de openluchtbibliotheek in de tuin van de Sint-Pietersabdij. Dit was eveneens een inspiratiebron voor hen. De kinderen zijn enthousiast aan het werk gegaan. Het resultaat zijn zelf ontworpen mini bibliotheken: een jungle bib, een paleis bib, een zee bib,… en dat alles om ter origineelst! Hun creatieve werken schitteren nu in de glazen kasten in bib Zuid.

De kinderen van de school ‘Henri D’Haese’ lieten hun inspiratie de vrije loop en ontwierpen een reusachtige bibliotheek. Met hun creatie tonen de kinderen hoe ze zich de toekomstige bibliotheek voorstellen. Ze hebben er zelfs een boekje aan toegevoegd waarin wordt beschreven hoe ze de toekomstige bib zien: robots die de verhalen voorlezen voor de kinderen, Smartpads die al het werk verrichten en QR codes op elk boek, dat is zeker een bib van de toekomst!

De kunstwerken van de kinderen zijn voor onze toekomstige bib ‘De Waalse Krook’ een echte inspiratiebron!
Wil je deze prachtige creaties ook bewonderen? Kom dan snel naar de bib en geef je ogen de kost!

De deelnemers brengen we deze week uiteraard nog persoonlijk op de hoogte! Foto’s kan je hier bekijken.

We zoeken vier types van bibgebruikers:

• Studenten
• Ouders die met hun jonge kroost (<6j) naar de jeugdafdeling komen
• Gebruikers van de non-fictieafdeling
• Gebruikers van de muziekafdeling

In kleine groepjes van zes zullen we de werking van de bibliotheek bespreken en evalueren. Wie weet brengt jouw inbreng ons wel op goede ideeën en een betere dienstverlening?

Herken je je in één van de vier groepen en zie je het zitten om naar de bibliotheek te komen voor een gesprek van maximum twee uur? Stuur dan meteen een mailtje naar  christel.kinnaer@Gent.be  met je naam en de groep.

Je krijgt van ons een kleine attentie in ruil en natuurlijk vooral onze waardering!

Op alle scholen wordt er verteld door ouders, oma’s en opa’s, leerkrachten… Daarnaast zijn een aantal fantastische auteurs (Joke van Leeuwen!) en vertellers-illustrators (Benjamin Leroy en Jaap Robben) en andere enthousiastelingen ( de Vertelf, theater Boutique, Productions & Zonen) uitgenodigd om ‘iets’ te komen vertellen. Maar ook alle eerder genoemde organisaties hebben zelf allerlei op het programma gezet.

Voor u volledig aangestoken door het vertelvirus op zoek gaat naar een programma met reservatieformulier…. Spijtig maar helaas. Tijdens het vertelfestival zijn de kinderen van de buurtscholen, jeugdorganisaties en kinderopvang de eregasten.  Alle activiteiten zijn dus voor, door en met hen ingevuld.

Maar laat het een troost zijn: zij zullen u thuis zeer uitgebreid en enthousiast navertellen wat u zoal moest missen:

• Crèche de Palmboom en de Bron: Productions & zonen brengen een minivoorstelling in de leefgroep
• K2+K3: theatervoorstelling ‘Scattiwahti ‘van de Kolonie (Bij de Vieze gasten) en de theater Boutique die langs komt in de klas
• Eerste graad: Een tijdloos verhaal in de  Buurtbibliotheek. De Vertelf brengt haar accordeonspeler en een magische lantaarn mee.
• Tweede graad: Jaap Robben en Benjamin Leroy brengen de voorstelling ‘De zuurtjes’ (zaal Bij de  Vieze Gasten)
• Derde Graad: Joke Van Leeuwen komt op bezoek in de zaal van Jenaplanschool de Feniks. De leeftijdsgenootjes van de buurtscholen zijn mee uitgenodigd.
• Kinderdagverblijven en vzw Jong: de voorbije maanden schreven de kinderen samen aan een doorgeefverhaal. Wij organiseren een maffe boekpresentatie in de zaal van Jenaplanschool de Feniks voor alle jonge auteurs (ism theaterboutique)

Wie toch nog iets wil meepikken, die kan terecht bij De Vieze Gasten voor deze voorstelling.

Inspiratie nodig?

We kozen enkele nummers voor jullie uit.

Time van Pink Floyd.

Grappige tekst van zanger Louis Neefs.

Chrono van Kraftwerk.

Een klassieker van Herman van Veen.

Een jazz nummer: Take Five van Dave Brubeck.

4 minutes van Madonna.

Time van de Belgische groep A Brand.

7 seconds van Youssou N’Dour and Neneh Cherry.

Deze nummers gaan over klokken, inspiratie voor je eigen compositie?

Grappig liedje van de Nederlander André van Duin.

Sesamstraat gaat het klokje rond!

Johnny Cash over de klok van zijn grootvader.

Voor de kleintjes.

Tot slot het bekendste klokkenlied Rock around the clock van Bill Haley.

Tot op de workshop!

Mensen met specifieke, vaktechnische beroepen komen die avond in tientallen Vlaamse steden, gemeenten en dorpen uitgebreid aan het woord : instrumentenbouwers, chocolatiers, brouwers, steenhouwers, imkers, kantwerksters, boekbinders, keramisten, glasblazers, juweliers, hoefsmeden…  Of poppenspeler Luk De Bruyker, beter bekend als Pierke Pierlala. Je kan ook gaan kijken naar verscheidene tentoonstellingen over oude ambachten.

Er zijn uiteraard demonstraties en vertellingen van beoefenaars van met uitsterven bedreigde beroepen zoals molenaars en koetsenbouwers bij, maar het hele opzet reikt verder dan die professies die je je bij “handenarbeid” en “traditionele ambachten” voorstelt… Bijvoorbeeld: onderzoeksjournalist Chris De Stoop illustreert  in de Sint-Pietersabdij  aan de hand van zijn verhaal over de Belgische zelfmoordterroriste Muriel Degauque hoe hij onderzoekt, beschrijft en het gebeurde probeert te begrijpen. Of is in tijden van  twitterjournalistiek, waan-van-de-dag-reportages en snel verdampende mediahypes onderzoeksjournalistiek toch ook al een met uitsterven bedreigd beroep ?
Maar elders komen er nog andere  sprekers die in elk geval geen bedreigde ambachten uitoefenen: geneticus Jean-Jacques Cassiman heeft het over DNA-analyse in gerechtelijk en forensisch onderzoek, ingenieur Dirk van Rompaey weidt uit over de “Vlaamse spitstechnologie” van een groot Belgisch baggerbedrijf  bij de verbreding van het Panamakanaal en de mediagenieke politierechter Peter D’Hondt – o.m. bekend van het veroordelen van een snelheidsduivel tot het lezen van de roman  Tonio van A.F.Th. Van der Heijden  – spreekt over zijn juridisch vakmanschap.
N.a.v. het evenement wordt er ook een nieuw fotoboek gepubliceerd, waarin 15 vakmannen hun levensverhaal vertellen: Hands on: 15 portretten, 15 handelingen.
Momenteel staat er een themastand op de 3^de verdieping in Bib zuid waar je een selectie boeken over ambachten en oude beroepen uit deze keuzelijst kan vinden. En de brochures met het programma, dat je ook hier kan raadplegen.

In het kader van de Nacht van de Geschiedenis wordt 2 dagen daarvoor ook  al de Davidsfonds Geschiedenisprijs 2013 uitgereikt aan de persoon die het voorbije jaar “geschiedenis op de meest toegankelijke en originele manier naar een breed publiek in Vlaanderen bracht”. De genomineerden voor de shortlist  zijn dit jaar: Piet Chielens voor de vernieuwing van het In Flanders Fields-museum (Ieper), Marc Reynebeau voor het boek Katholiek Vlaanderen, Sven Speybrouck voor de programma’s Interne keuken en Publiek Geheim, Peter Vandekerckhove voor de documentaire  Meneer de Burgemeester, Herman Van Goethem voor de vernieuwing van het museum over Holocaust en mensenrechten Kazerne Dossin (Mechelen) en Marc Waelkens voor de tentoonstelling  ‘Sagalassos, City of Dreams’ in het Gallo-Romeins Museum (Tongeren).

Wouter De Raes, collectie geschiedenis